بیانیه کانون نویسندگان ایران "در تبعید"
چهل و یک سال دگراندیش ستیزی و سانسور بیان و قلم
۱
حدود دو ماه پس از انقلابِ ۵۷ درفروردین ماه سال ۱۳۵۸، کانون نویسندگان ایران درمجمع عمومی فوق العاده اش با توجه به مواد ۱۸ و ۱۹اعلامیۀ جهانی حقوق بشر، و موادی از میثاق بین المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی سازمان ملل متحد، وبا استناد به بیانیه اول کانون مورخ اردیبهشت ماه ۱۳۴۷، دفاع از دو اصل اساسی ازاصول منشور کانون نویسندگان را مورد تاکید قرار داد:
۱- دفاع از آزادی اندیشه و عقیده برای همه افراد و گروه های عقیدتی و قومی بدون هیچ حصر و استثنا.
حدود دو ماه پس از انقلابِ ۵۷ درفروردین ماه سال ۱۳۵۸، کانون نویسندگان ایران درمجمع عمومی فوق العاده اش با توجه به مواد ۱۸ و ۱۹اعلامیۀ جهانی حقوق بشر، و موادی از میثاق بین المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی سازمان ملل متحد، وبا استناد به بیانیه اول کانون مورخ اردیبهشت ماه ۱۳۴۷، دفاع از دو اصل اساسی ازاصول منشور کانون نویسندگان را مورد تاکید قرار داد:
۱- دفاع از آزادی اندیشه و عقیده برای همه افراد و گروه های عقیدتی و قومی بدون هیچ حصر و استثنا.








