مانا نیستانی و سخنی با بهزاد فراهانی
مانا نیستانی - آقای فراهانی! ما مرضِ انقلابیگری نداریم و با نسل شما بر سرِ انقلاب کردن کل نینداختهایم. تفریح ما چای و سیگار و بعدش یک عدد انقلاب نبوده که حالا انقلابهایمان را کنار هم بگذاریم و ببینیم مالِ چه کسی بزرگتر و بهتر است.من از طرف خودم میگویم: از هرچه انقلاب و انقلابیگری است بیزارم. انقلابِ نسل شما ما را ناچار کرده انقلابی شویم.>>>>>>
خبرنامه گویا - آنچه میخوانید، دیدگاه نویسنده درباره بازخوانی تاریخی دوران پهلوی و موضوع تابوسازی سیاسی پس از انقلاب ۱۳۵۷ است. انتشار این مطلب لزوماً بهمعنای تأیید همه ارزیابیهای مطرحشده نیست، بلکه در چارچوب گفتوگوی آزاد و حق جامعه برای بررسی انتقادی تاریخ معاصر ایران منتشر میشود
در رابطه با موضوع «سازمان امنیت و اطلاعات کشور ـ ساواک»
جوانان «ساواکی» رگنزبورگ در آلمان
حسام وثوقی
در جوامعی که انقلابهای ایدئولوژیک رخ میدهد، نخستین قربانی حقیقت تاریخی است. حکومتهای ایدئولوژیک برای تثبیت قدرت خود، نه تنها ساختار سیاسی پیشین را سرنگون میکنند، بلکه حافظه تاریخی ملت را نیز بازنویسی میکنند. انقلاب ۱۳۵۷ ایران نیز از این قاعده مستثنا نبود.>>>>>>>
رامین احمدی - خبرنامه گویا
آیندهٔ ایران نمیتواند بر پایهٔ ترس، سرکوب سیاسی، یا تقدیس هیچ دستگاه امنیتیِ گذشته یا حال بنا شود. بسیاری از ایرانیان زخمهای عمیقی در حافظهٔ خود دارند چه از ساواک، چه از نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی، اطلاعات و اطلاعات سپاه، چه از زندانها، اعدامها، و دههها خشونت سیاسی.>>>>>>>
روز ملی خیام نیشابوری، فیلسوف و دانشمند ایرانی خجسته باد
تاریخ انتشار: May 16, 2026
خیام شخصیتی جهانی و شناختهشده است. رسالهی او در «علم جبر»، علاوه بر آنکه نشانهی تفکر منظم و علمی اوست، از برجستهترین آثار قرون وسطی در این دانش به شمار میرود. او همچنین تحقیقات و تحلیلهایی در زمینهی پیوند ریاضی و موسیقی دارد که تا زمان او بیسابقه بود. به همین ترتیب، رباعیات او را که بخشی از ادبیات جهانی است، میتوان بازتابی از اندیشهی روشن، شادمانه و مدرن او دانست.>>>>>>>
روی سخنم با انسانهاییست که هنوز دلشان برای عدالت میتپد؛
روی سخنم با انسانهاییست که هنوز دلشان برای عدالت میتپد؛ با آنان که سالها علیه تبعیض، استبداد، سرمایهسالاری و تحقیر انسان فریاد زدهاند. با آنان که خود را مدافع مردم، آزادی و کرامت انسانی میدانند.
شما دشمن مردم ایران نیستید. برعکس؛ بسیاری از شما از سرِ دلسوزی و وجدان سیاسی، سالها با قدرتهای جهانی مخالفت کردهاید، چون نمیخواستید کشوری دیگر قربانی جنگ، استعمار یا ویرانی شود. این دغدغه، قابل احترام است.>>>>>>
اگر نمیترسیدم، حقیقت را کاملتر میگفتم؛
روایتی از دل ایران
هفت ترس بزرگ جامعه ایران
ذکریا ـ ایران، ویژه خبرنامه گویا
اگر نمیترسیدم، به شما میگفتم که از بعضی چیزها بسیار میترسم؛ نه چون این ترسها لزوماً بزرگترین ترسهای جهاناند، بلکه چون هنوز راه غلبه بر آنها را پیدا نکردهام.
ترس، پیش از آنکه یک احساس باشد، نوعی تشخیص است؛ تشخیص ذهن ما از وجود یک تهدید.
ذهن ابتدا میپرسد: «چه چیزی در خطر است؟»
جان من؟ آزادیام؟ خانوادهام؟ نان سفرهام؟ آینده فرزندم؟>>>>>>>
خدا را شکر که پهلوی هست!؛ ف. م. سخن
...از سازندگی های خاندان پهلوی بسیار گفته شده. یکی از سازندگی های ناگفته ی این خاندان یکی هم این است که این ها اگر امروز یعنی در سال ۱۴۰۵ نبودند، اپوزیسیون چپ اونوقت به کی گیر می داد و سوژه واسه درگیری پیدا می کرد. توو فلسفه ما بحثی داریم که اگه تضاد نباشه، و همگونی مطلق باشه زندگی بی معنا میشه و حتی میشه گفت دیگه دلیلی واسه زندگی وجود نداره. اگه ما چیزی به اسم سیاه نداشته باشیم، سفید بی معنی میشه. اگه چیزی به اسم فردا نداشته باشیم امروز بی معنی میشه و به قول فیلسوف و نظریه پرداز جمهوری اسلامی آقای دکتر صادق زیباکلام و قس علی هذا.
پس آدم عاقل نه تنها نباید از وجود دشمن و کسانی که ضد او هستن ناراحت بشه، بلکه باید اونا رو دوست داشته باشه و بیشتر از کسانی که او رو قبول دارن قبول داشته باشه. باید کسانی رو که مخالف او هستن روی سرش بذاره و حلوا حلوا کنه و خواستار وجودشون و بقاشون باشه. ...
ابتذال اپوزیسیون و رسانههای فارسی زبان؛ شباهتی به "در انتظار گودو"
نگارنده بارها نوشته و گفته است که رسانههای دولتیِ فارسیزبان، مانند بیبیسی فارسی، صدای آمریکا، ایران اینترنشنال و رادیو فردا، بازتابِ مزورانهی ابتذالِ بخش قابلتوجهی از اپوزیسیون برونمرزی جمهوری اسلامی هستند؛ جریانی که به تعبیر شاملو، "از ابتذالی به ابتذال دیگر درمیغلتد". پنج سال پیش نیز در نوشتهای مستند به این موضوعِ نسبتاً نادیدهگرفتهشده پرداختم، اما شوربختانه هنوز "هر دم از این باغ بری میرسد".>>>
.jpg)
صحبتی با افکار عمومی جهان، بهویژه مردم آمریکا
نویسنده: حمید رفیع
دونالد ترامپ در جریان انتخابات ریاستجمهوری، خود را «رئیسجمهور صلح» معرفی کرد؛ مردی که حتی رؤیای دریافت جایزه نوبل صلح را در سر میپروراند. اما پس از رسیدن به قدرت چه کرد؟ جنگ اقتصادی علیه جهان به راه انداخت؛ نه فقط علیه رقبای آمریکا، بلکه حتی علیه متحدان سنتی این کشور. او مدعی بود که این سیاستها برای دفاع از منافع مردم آمریکاست. اما آیا واقعاً چنین بود؟>>>>>>
مسکو و لندن،
قبلهگاه چپها و اسلامپناهان
دفتر مقام ولایت مراسم چهلم سیدعلی را با چلوکباب و حلوا، برگزار کرد
علیرضا نوریزاده - ایندیپندنت فارسی
بیش از چهار نسل از چپهای ما به ویروس مجذوب عاشق مبتلا بودند. به گونهای که در طول بیش از نیمقرن، هرجا پای مصالح «دایی یوسف» و جانشینانش پیش آمد، مصالح ملی را گاه جلو سفارت شوروی در تهران، زمانی در ساختمان کاگب و وقتی دیگر در اتاقهای پنهان، به زمین زدند و سر بریدند.>>>>>>>>
پیشنهاد اقدامی ساختاری برای دوران گذار،
اسماعیل نوری علا
پرسش قابل دفاعی که می تواند برای پیوستگان به جنبشی که شاهزاده رضا پهلوی رهبر نمادین آن است پیش آید آن است که:
«براستی آنچه که اکنون "انقلاب شیر و خورشید" نام گرفته، از لحاظ گفتمانی، در جستجوی چیست؟ آیا این چیستی را باید صرفاً در وجود شاهزاده رضا پهلوی جستجو کرد، یا آن را در "مجموعه" ای وسیع تر دید که از انقلاب مشروطه تا امروز، بصورتی زیگزاگی اما مداوم، همواره در جامعهء ایران وجود داشته و در بخش عمده ای از آن خاندان پهلوی حاملان تاریخی آن بوده اند؟»
پاسخی که از حانب هریک از ما به این پرسش داده شده و مورد توافق عام قرار گیرد می تواند در آیندهء اپوزیسیون سکولار دموکرات ایران نقشی تعیین کننده داشته باشد.>>>>>>>>>
خاطرات یک چریک،
ابوالفضل محققی
این یادداشت تلاشی است برای نشان دادن شباهت میان ذهنیت چریکی و ایدئولوژیکِ بخشی از نیروهای انقلابی گذشته با تفکری که امروز در بدنه افراطی سپاه و جمهوری اسلامی دیده میشود؛ ذهنیتی که در نهایت، حذف مخالف، تقدیس خشونت و بیاعتنایی به سرنوشت کشور را توجیه میکند
داشتم به نقد کتاب خاطرات زمان چریکی خود گوش میکردم و نگاهم در آن دوران نسبت به حکومت، به امپریالیسم آمریکا و اردوگاه سوسیالیسم، و به واکنشهای سپاه پاسداران در روزهای اخیر در ارتباط با جنگ و برخورد با معترضان و قتلعامی که راه انداخت، فکر میکردم.>>>>>>>
ادامه ی مصادره های انقلابی
حسن بهگر
انتشار تصاویر و ویدیوهای معترضان در خارج کشور که با در دست داشتن پرچم اسراییل، به عنوان ایرانی، خواستار بمباران کشور بودند دل هر ایرانی وطنخواهی را آزرده کرد و شک نیست این جماعت توسط رسانه هایی که توسط دشمنان ایران تغذیه می شوند شستشوی مغزی شده اند. البته برخی هم پس از مشاهده خرابی های ناشی از این حملات به خود آمده، در مقام پوزش و عذرخواهی درآمده اند.
از آن طرف غلامحسین اژه ای رئیس قوه ی قضاییه آنها را «عناصر دشمن» نامید و اعلام کرد «اموال کسانی که در اغتشاشات نقش داشتند توقیف میشود. مقامات قضایی مراقب باشند که در توقیفها مراکز تولید و خدمات، تعطیل نشود.»(1) با یادآوری اینکه به پرونده های این اشخاص به صورت استثنایی و «خارج از روال» رسیدگی خواهد شد.>>>>>>>
روز جهانی کارگر و سکوت قانون کار در ایران در شرایط جنگ
کنگره آزادی ایران؛ چرا بار کج به منزل نمیرسد؟
در اوایل اسفند سال گذشته، در مقالهای به ظهور گروهی تازه, اما ناشناخته, با عنوان "کنگره به اصطلاح آزادی ایران" پرداختم. از آنجا که آقای شهریار آهی، برگزارکننده تورهای سیاسی ـ گردشی "اتحاد برای دموکراسی در ایران"، در کنار شخص متمولی که بهتازگی از ایران آمده است، از بنیانگذاران این کنگره بودند و دفتر آقای رضا پهلوی نیز بلافاصله در بیانیهای غیرمعمول وی را عاق کرده بود، در یادداشتی با عنوان "چرا شهریار آهی توسط رضا پهلوی عاق شد؟" به این تشکل مجهولالهویه پرداختم.>>>>>>>
