خطر سلطنت موروثی در ایرانِ پس از جمهوری اسلامی،
نیکروز اعظمی
سیاست یا پولیتیک در جهان یونانی، پیش از آنکه هنر فرمانروایی باشد، هنر چندگویی و گفتوگو بود. شهروندان در میدان عمومی گرد می آمدند و درباره امور مشترک خویش به بحث و داوری مینشستند. حقیقت، واقعیت و مصلحت نه از زبان یک مرجع مقدس یا قدرتی برتر، بلکه از رهگذر گفتوگو، اقناع و مشارکت همگانی جستوجو میشد. از همین رو، سیاست برای یونانیان عرصه حضور شهروندان و تمرین مسئولیت جمعی بود.>>>>>>
با قاتلان مردم ایران دست ندهید
چهل هزار ایرانی جانشان را از دست ندادند تا تنگه هرمز بهطور مشروط بازگشایی شود یا جهان آزاد تسلیم شود
رضا پهلوی - فیگارو - ترجمه ایندیپندنت فارسی
یک نوع دیپلماسی صلح به ارمغان میآورد و از آزادی محافظت میکند، و نوع دیگر دیپلماسی به بردگی و سلطه میانجامد.
توافق ۱۴بندی که برخی امروز میخواهند آن را بهعنوان پیشرفت دیپلماتیک در تعامل با جمهوری اسلامی معرفی کنند، بیتردید در دسته دوم قرار میگیرد. این رژیم هرگز به تعهدی تن نداده است مگر آنکه همزمان خود را برای نقض آن آماده کرده باشد.>>>>>
حضور شاهزاده رضا پهلوی در پارلمان هلند
شاهزاده رضا پهلوی دوشنبه ۱۶ تیرماه ۱۴۰۵ طی سخنانی در کمیته روابط خارجی مجلس نمایندگان پارلمان هلند در شهر لاهه، تاکید کرد که حمایت از مردم ایران «سرمایهگذاری در امنیت هلند، ثبات اروپا و ایجاد خاورمیانهای است که بجای تروریسم و بیثباتی، به صادرات و تجارت میپردازد.»
همزمان صدها ایرانی میهندوست در حمایت از انقلاب شیروخورشید ایران و شاهزاده رضا پهلوی در خارج از ساختمان پارلمان تجمع کرده و خواستار حمایت جامعه بینالملل از مردم ایران شدند.>>>>>>>>
فرزانه روستایی
اگر علی خامنه ای را از معادلات سه دهه اخیر ایران حذف کنید شما با
ایران و خاورمیانه متفاوتی مواجه خواهید شد.او به معنای واقعی منشأء یک
فاجعه تاریخی جبران ناپذیر برای کشور بود و به همین دلیل، مرگ او به هر
دلیل و با هر شیوه و به دست هر کسی یک آرزوی ملی ایرانی بود.
از
منظر سیاسی، افزایش تمرکز قدرت در نهادهای تحت رهبری او و کاهش استقلال
سایر نهادهای حکومتی ریشه اصلی بحران است. اساسا محدود شدن رقابت سیاسی، رد
صلاحیت گسترده نامزدها و کاهش نقش نهادهای انتخابی موجب کاهش مشارکت سیاسی
و تضعیف اعتماد عمومی شد که عملا پس از سه دهه مشروعیت رژیم را نابود کرد.>>>>>>>
مرثیهای برای اخلاق، وقتی فحاشی جای استدلال را میگیرد،
محمود زهرایی
«آنکه با هیولاها میجنگد، باید مراقب باشد خود به هیولا تبدیل نشود»
فریدریچ نیچه
به
دنبال افزایش درگیریهای درون اپوزیسیون، گسترش تهمتپراکنی و اتهامزنی
علیه یکدیگر و در حالی که با گامهایی شتابان به سوی ویران کردن تمامی
معیارهای اخلاقی و از میان بردن امکان شکلگیری یک فضای سالم و مدنی پیش
میرویم، این بار یک خبرنگار و مجری، از تریبون یک رسانه تصویری، به خود
اجازه داده است که دست به فحاشی جنسیتی بزند.>>>>>>
آیا غرب از سرنگونی جمهوری اسلامی صرفنظر کرده است؟
تغییر یک راهبرد، نه یک تاکتیک
ناصر اعتمادی
آیا تغییر ناگهانی سیاست آمریکا و همگرایی کمسابقه غرب در قبال جمهوری
اسلامی صرفاً محصول ملاحظات جنگی و دیپلماتیک است، یا از ارزیابی تازهای
نسبت به ساختار قدرت در ایران سرچشمه میگیرد؟ این مقاله از این فرضیه دفاع
میکند که پس از حذف علی خامنهای، تمرکز راهبردی غرب ممکن است از
«سرنگونی جمهوری اسلامی» به «دگرگونی موازنه قدرت در درون آن» منتقل شده
باشد؛ تغییری که اگر واقعیت داشته باشد، پیامدهای مهمی برای آینده ایران و
راهبرد نیروهای مخالف جمهوری اسلامی خواهد داشت.>>>>>>
| |||
حق تعیین سرنوشت
و شناسایی حکومت ناشی از انقلاب ملی
مقدمه؛
اصلی ترین بازیگردانانِ روابط بین الملل دولت- ملت هایی هستند که براساس ایده حاکمیت مستقل و شناسایی شدهِ برجای مانده از دوران صلحِ «وستفالیا» پایه گذاری شده اند به نحوی که امروزه بیش از دویست کشور با این تعریف شکل گرفته اند. شرایط کشور بودن در این نظام حقوقی، عبارت از: سرزمین، جمعیت و مالکیت است. برخی حقوق دانان شرطِ « شناسایی» را نیز برای کشور بودن، یک موجودیت لازم می شمارند که به این نظریه، نظریه شناسایی تاسیسی گفته می شود.>>>>>>
پشت پرده بقای جمهوری اسلامی
از ایدئولوژی تا نفوذ: راهبردهای بقای جمهوری اسلامی فراتر از مرزهای ایران
ناصر اعتمادی
از جمله پیامدهای رویدادهای ماه های گذشته در ایران شکلگیری یک دو قطبی بزرگ بود که خیل گستردۀ مخالفان جمهوری اسلامی را با هر اندیشه و گرایش از باصطلاح مخالفان قلیلی جدا کرد که در یکی از حساس ترین مقاطع تاریخ معاصر ایران به همسویی و همگرایی با رژیم اسلامی روی آوردند. این همسویی دستکم بر دو عامل اصلی استوار بوده است.>>>>>>
صحبتهای جنجالی محمد خاکپور درباره حذف تیم ملی
مردم از فروریختن تصویری خوشحالند که آن را واقعی نمیدانند
ایران اینترنشنال - محمد خاکپور در واکنش به حذف تیم ملی از جام جهانی نوشت: «تیم ملی نمادی از یک ملت است. وقتی بخشی از جامعه احساس کند این نماد دیگر نماینده احساسات، دردها یا امیدهای او نیست، فاصلهای ایجاد میشود که نتیجهاش را نمیتوان فقط در جدول دید؛ بلکه در واکنشهای مردم میتوان مشاهده کرد.»>>>>>>>>
راه برون رفت از بن بست اپوزیسیون
تکثر سیاسی و گذار دموکراتیک؛ نقدی بر یک رویکرد
مشکل اپوزیسیون ایران اختلافات سیاسی نیست؛ نبود سازوکارهای دموکراتیک برای مدیریت اختلافات است
نقد من به سخنان جناب فریدون احمدی
از اینجا آغاز میشود که ایشان بخشی از واقعیت را به درستی تشخیص میدهد
اما در ارائه راهحل، ناخواسته به سمت بازتولید همان مشکلی میرود که خود
از آن انتقاد میکند.>>>>>>
تف بر روزگاری که رهبر را بزنند و باز از صلح با آمریکا حرف بزنیم
حمید آصفی
تاریخ را با «تف» نمیسازند؛ با فهم میسازند. هرگاه سیاست به جای استدلال، از آب دهان تغذیه کند، عقل عمومی گرسنه میماند. هرگاه به جای تحلیل، تحقیر بنشیند، جامعه از گفتوگو به گلوگاه میرسد. و هرگاه قدرت خود را مالک حقیقت بداند، حقیقت نخستین قربانی قدرت میشود.
مشکل فقط یک جمله نیست؛ مشکل یک جهانبینی است. جهانبینیای که دنیا را به دو اردوگاه فرو میکاهد: مطیعان و خائنان، موافقان و دشمنان، ستایشگران و مزدوران. این همان «دوگانهسازیِ سلطه» است؛ کارخانهای که از پیچیدگی واقعیت، سادهلوحی سیاسی تولید میکند و از تنوع اندیشه، دشمنی میسازد.>>>>>>>
سکوت و اسارت؛
وقتی سرنوشت ملتها پشت درهای بسته معامله میشود
فرامرز پارسا
گاه جنگها در میدان نبرد پایان نمییابند؛ پشت درهای بسته، بر سر میزهای مذاکره و در میان لبخندهای دیپلماتیک به پایان میرسند. توافقها امضا میشوند، دستها فشرده میشوند و رسانهها از پیروزی سیاست و دیپلماسی سخن میگویند. اما در پس این تصاویر آراسته، پرسشی همواره باقی میماند: سهم ملتها از این توافقها چیست؟
سالها مردم رنج میکشند، هزینه میپردازند و گاه جان خود را در راه آرمانهایی چون آزادی، عدالت و کرامت انسانی فدا میکنند. آنان به امید فردایی بهتر در برابر سختیها ایستادگی میکنند و رؤیای زندگی در سایه آزادی را در دل خود زنده نگه میدارند. اما بارها تاریخ نشان داده است که در بسیاری از معاملات سیاسی، آنچه میان قدرتها دستبهدست میشود، سرنوشت ملتهاست؛ بیآنکه خود در تعیین آن نقشی داشته باشند.>>>>>>
بزرگترین خطر برای ایران فقط جمهوری اسلامی نیست
از کاهنان حقیقت تا شهروندان آزاد
تأملی بر تمامیتخواهی و سرنوشت آزادی در ایران
هوشنگ رشدیه - خبرنامه گویا
در میان آثار سیاسی قرن بیستم، کمتر کتابی را میتوان یافت که به اندازهٔ رمان «۱۹۸۴» اثر جرج اورول، توانسته باشد سازوکارهای پنهان قدرت، سرکوب ذهن انسان و منطق درونی نظامهای تمامیتخواه را آشکار کند.>>>>>
اگر ترامپ فردا در تهران با پزشکیان آبگوشت بزباش هم بخورد، وضع اقتصادی درست نمی شود
ایندیپندنت فارسی - همزمان با انتشار اخبار مربوط به تعلیق ۶۰ روزه تحریمهای نفتی و آزادسازی بخشی از منابع مسدود شده ایران، اظهارات چند ماه قبل مشاور عالی رئیس اتاق بازرگانی دوباره مورد توجه قرار گرفته است.
بهمن عشقی گفته بود: «حتی اگر تمامی تحریمها لغو شود و ترامپ با پزشکیان در تهران آبگوشت بزباش بخورد، وضعیت اقتصادی بهبود نخواهد یافت و به این علت دولت پولدارتر میشود، فساد توسعه پیدا میکند و دردی از ملت دوا نمیشود.» او افزود ریشه مشکلات در «مقررات زائد» است.
| |||
بیستم ژوئن روز جهانی زندانیان سیاسی در ايران تا پيمان مهاجرت و پناهندگي اتحاديه اروپا 2026.
دکتر نیره انصاری
نقش جامعه مدنی در آزادسازیِ زندانیان سیاسی
1- در فضای بسته کشورهای غیردموکراتیک [رژیم اسلامی]، زندانیان سیاسی و نزدیکان آنها با مانعهای بسیاری برای کار مدنی روبرو هستند. از دیگرسو، با گسترش فرهنگ کنشگری میتوان امیدوار بود دیگر اعضای جامعه که به طور مستقیم درگیر مسئله بازداشت به دلایل سیاسی نیستند به زندانیان سیاسی و خانوادهشان پیش از، هنگام و پس از دوره زندان کمک کنند.>>>>>>>
تاوان انتخابی که از آنِ ما نبود
ما جوانان ایرانی در اوج جوانی پیر شدهایم
امیر جاوید - ویژه خبرنامه گوبا
نه از گذر سالها، نه از سپید شدن موها و نه از فرسودگی طبیعی زندگی. ما از فشار بیپایان مشکلاتی پیر شدهایم که هر روز بر دوشمان سنگینی میکند. ما از نگرانی برای آینده، از بیثباتی اقتصادی، از ترس فردا، از مهاجرت اجباری، از جدایی خانوادهها و از دیدن نابودی آرزوهایی پیر شدهایم که در بسیاری از کشورهای دیگر، بخشی عادی از زندگی جوانان است.>>>>>>
پایان عصر ولایت فقیه؟
بحران معنا در جمهوری اسلامی، قدرت پس از فروپاشی مشروعیت
شاید مهمترین پیامد جنگ اخیر نه ویرانی زیرساختهای نظامی حکومت ایران باشد و نه کشته شدن شماری از فرماندهان ارشد سپاه. آنچه اهمیت تاریخی دارد، رخدادی است عمیقتر: برای نخستین بار از زمان تأسیس جمهوری اسلامی، این نظام ناچار شده است بدون حضور واقعی و آشکار سرچشمۀ اصلی قدرت و مشروعیت نظام به حیات خود ادامه دهد.>>>>>>>
