مشکل اپوزیسیون ایران شاید جمهوری اسلامی نباشد،
ذکریا از ایران
میپرسد چرا در ابتدای مقالاتت اول چند فحش آبدار به حکومت نمیدهی تا اول معلوم شود کدام طرفی هستی؟ این یعنی آن دوست گرامی، پیش از دریافت متن، در پی تایید خشم یا مِهر خود است و پیش از آنکه به نظر نویسنده اهمیت بدهد، میپرسد: «خلاصه این بابا کدام طرفی است؟».
متاسفانه اغلب ایراداتی که بر مقالات من گرفته می شود، هیچ گونه موضوعیت و مصداقی در خود مقاله ندارند و من هم فرصت دفاع ندارم.>>>>>>>>
توافق کنید؛
ملت بیش از این تاب پیروزیهای شما را ندارد
شکاف میان مردم و حاکمیت با شعار خیابانی پر نخواهد شد
علی هنر
امروز ایران در وضعیتی است که شاید هیچ واژهای جز «فلاکت ساختاری» نتواند عمق فاجعه را ترسیم کند؛ در حالی که سفرههای مردم روز به روز کوچکتر و امید به آینده در میان نسلهای جوان و نخبگان به یأس مطلق بدل شده است، حکمرانان ما همچنان با اتکا به دکترین «پیروزی در بحران»، بر طبل ستيز با استکبار میکوبند؛ اما حقیقت این است: این پیروزیها که در گزارشهای رسمی میبینیم، در کف خیابانهای شهرها به شکل فقر عریان، تورم کمرشکن و فروپاشی طبقه متوسط و نابودی طبقات پائینتر نمود پیدا کرده است.>>>>>>
از مارکسیسم تا «اسلام انقلابی»،
هوشنگ رشدیه
تأثیر حزب توده ایران و فرهنگ چپ بر شکلگیری گفتمان سازمانی «سازمان مجاهدین خلق ایران»
پدیده «اسلام انقلابی» در ایران، صرفاً محصول سنت مذهبی شیعه نبود؛ بلکه حاصل پیوند پیچیدهای میان ادبیات مذهبی، فرهنگ سیاسی چپ و فضای ضدامپریالیستی دهههای ۱۳۳۰ تا ۱۳۵۰ بود. در این میان، نقش غیرمستقیم اما عمیق حزب توده ایران و فرهنگ سیاسی برآمده از آن، در شکلگیری ذهنیت جریانهایی مانند سازمان مجاهدین خلق ایران اهمیت ویژهای دارد.>>>>>
باید به ائتلاف نامقدس چپ با اسلامگرایان پایان داد
اگر حملهی آتشافروزانه به چهار آمبولانس متعلق به یک نهاد خیریه یهودی
در لندن در هفته گذشته یک مورد استثنایی بود، بهخودیخود هم بسیار
نگرانکننده بود. اما متأسفانه اینطور نیست. این حادثه بخشی از یک الگوی
گستردهتر در بریتانیا و دیگر کشورهای اروپایی است.
توضیحاتی پیرامون این اقدام
آنچه در زیر از نگاه خواننده میگذرد، حاصل کار کمیسیون “برای قانون اساسی” حزب چپ ایران در نقد حقوقی – سیاسی “کتابچۀ مرحلۀ اضطراری” است. “کتابچه”ای با عنوان منشور آقای رضا پهلوی که به تائید ایشان رسیده است.
کمیسیون “برای قانون اساسی”، بر اساس یکی از مصوبات کنگرهی چهارم حزب ما تشکیل شد تا در زمینهی کار بر روی یک قانون اساسی نیازین برای پسا جمهوری اسلامی، کار مطالعاتی پیش ببرد و از هر تولیدی کارشناسانه در این زمینه نیز بهره برگیرد و همچنین به نقد هر موردی در این رابطه بپردازد. >>>>>>
حمله به گلشیفته فراهانی با کدام نگاه و با کدام زبان؟
آنچه این روزها در بخشی از فضای سیاسی فارسیزبان دیده میشود، صرفاً اختلافی سیاسی نیست؛ نشانهای است از بحرانی ژرفتر در فرهنگ سیاسی ما. ما هنوز در نقد کردن، بیآنکه به تحقیر بلغزیم، ناتوانیم؛ در مخالفت ورزیدن، بیآنکه به حذف دیگری بیندیشیم، درماندهایم؛ و در مواجهه با اختلاف، بهجای پرهیز از لمپنیسم، چهبسا خود به دام آن میافتیم. با اینهمه، در پروندهسازی اخلاقی، هیجانسازی تودهپسند و داوریهای شتابزده، سخت پربار و پرکاریم. >>>>>>>
مانا نیستانی و سخنی با بهزاد فراهانی
مانا نیستانی - آقای فراهانی! ما مرضِ انقلابیگری نداریم و با نسل شما بر سرِ انقلاب کردن کل نینداختهایم. تفریح ما چای و سیگار و بعدش یک عدد انقلاب نبوده که حالا انقلابهایمان را کنار هم بگذاریم و ببینیم مالِ چه کسی بزرگتر و بهتر است.من از طرف خودم میگویم: از هرچه انقلاب و انقلابیگری است بیزارم. انقلابِ نسل شما ما را ناچار کرده انقلابی شویم.>>>>>>
خبرنامه گویا - آنچه میخوانید، دیدگاه نویسنده درباره بازخوانی تاریخی دوران پهلوی و موضوع تابوسازی سیاسی پس از انقلاب ۱۳۵۷ است. انتشار این مطلب لزوماً بهمعنای تأیید همه ارزیابیهای مطرحشده نیست، بلکه در چارچوب گفتوگوی آزاد و حق جامعه برای بررسی انتقادی تاریخ معاصر ایران منتشر میشود
در رابطه با موضوع «سازمان امنیت و اطلاعات کشور ـ ساواک»
جوانان «ساواکی» رگنزبورگ در آلمان
حسام وثوقی
در جوامعی که انقلابهای ایدئولوژیک رخ میدهد، نخستین قربانی حقیقت تاریخی است. حکومتهای ایدئولوژیک برای تثبیت قدرت خود، نه تنها ساختار سیاسی پیشین را سرنگون میکنند، بلکه حافظه تاریخی ملت را نیز بازنویسی میکنند. انقلاب ۱۳۵۷ ایران نیز از این قاعده مستثنا نبود.>>>>>>>
رامین احمدی - خبرنامه گویا
آیندهٔ ایران نمیتواند بر پایهٔ ترس، سرکوب سیاسی، یا تقدیس هیچ دستگاه امنیتیِ گذشته یا حال بنا شود. بسیاری از ایرانیان زخمهای عمیقی در حافظهٔ خود دارند چه از ساواک، چه از نهادهای امنیتی جمهوری اسلامی، اطلاعات و اطلاعات سپاه، چه از زندانها، اعدامها، و دههها خشونت سیاسی.>>>>>>>
روز ملی خیام نیشابوری، فیلسوف و دانشمند ایرانی خجسته باد
تاریخ انتشار: May 16, 2026
خیام شخصیتی جهانی و شناختهشده است. رسالهی او در «علم جبر»، علاوه بر آنکه نشانهی تفکر منظم و علمی اوست، از برجستهترین آثار قرون وسطی در این دانش به شمار میرود. او همچنین تحقیقات و تحلیلهایی در زمینهی پیوند ریاضی و موسیقی دارد که تا زمان او بیسابقه بود. به همین ترتیب، رباعیات او را که بخشی از ادبیات جهانی است، میتوان بازتابی از اندیشهی روشن، شادمانه و مدرن او دانست.>>>>>>>
روی سخنم با انسانهاییست که هنوز دلشان برای عدالت میتپد؛
روی سخنم با انسانهاییست که هنوز دلشان برای عدالت میتپد؛ با آنان که سالها علیه تبعیض، استبداد، سرمایهسالاری و تحقیر انسان فریاد زدهاند. با آنان که خود را مدافع مردم، آزادی و کرامت انسانی میدانند.
شما دشمن مردم ایران نیستید. برعکس؛ بسیاری از شما از سرِ دلسوزی و وجدان سیاسی، سالها با قدرتهای جهانی مخالفت کردهاید، چون نمیخواستید کشوری دیگر قربانی جنگ، استعمار یا ویرانی شود. این دغدغه، قابل احترام است.>>>>>>
اگر نمیترسیدم، حقیقت را کاملتر میگفتم؛
روایتی از دل ایران
هفت ترس بزرگ جامعه ایران
ذکریا ـ ایران، ویژه خبرنامه گویا
اگر نمیترسیدم، به شما میگفتم که از بعضی چیزها بسیار میترسم؛ نه چون این ترسها لزوماً بزرگترین ترسهای جهاناند، بلکه چون هنوز راه غلبه بر آنها را پیدا نکردهام.
ترس، پیش از آنکه یک احساس باشد، نوعی تشخیص است؛ تشخیص ذهن ما از وجود یک تهدید.
ذهن ابتدا میپرسد: «چه چیزی در خطر است؟»
جان من؟ آزادیام؟ خانوادهام؟ نان سفرهام؟ آینده فرزندم؟>>>>>>>
خدا را شکر که پهلوی هست!؛ ف. م. سخن
...از سازندگی های خاندان پهلوی بسیار گفته شده. یکی از سازندگی های ناگفته ی این خاندان یکی هم این است که این ها اگر امروز یعنی در سال ۱۴۰۵ نبودند، اپوزیسیون چپ اونوقت به کی گیر می داد و سوژه واسه درگیری پیدا می کرد. توو فلسفه ما بحثی داریم که اگه تضاد نباشه، و همگونی مطلق باشه زندگی بی معنا میشه و حتی میشه گفت دیگه دلیلی واسه زندگی وجود نداره. اگه ما چیزی به اسم سیاه نداشته باشیم، سفید بی معنی میشه. اگه چیزی به اسم فردا نداشته باشیم امروز بی معنی میشه و به قول فیلسوف و نظریه پرداز جمهوری اسلامی آقای دکتر صادق زیباکلام و قس علی هذا.
پس آدم عاقل نه تنها نباید از وجود دشمن و کسانی که ضد او هستن ناراحت بشه، بلکه باید اونا رو دوست داشته باشه و بیشتر از کسانی که او رو قبول دارن قبول داشته باشه. باید کسانی رو که مخالف او هستن روی سرش بذاره و حلوا حلوا کنه و خواستار وجودشون و بقاشون باشه. ...
ابتذال اپوزیسیون و رسانههای فارسی زبان؛ شباهتی به "در انتظار گودو"
نگارنده بارها نوشته و گفته است که رسانههای دولتیِ فارسیزبان، مانند بیبیسی فارسی، صدای آمریکا، ایران اینترنشنال و رادیو فردا، بازتابِ مزورانهی ابتذالِ بخش قابلتوجهی از اپوزیسیون برونمرزی جمهوری اسلامی هستند؛ جریانی که به تعبیر شاملو، "از ابتذالی به ابتذال دیگر درمیغلتد". پنج سال پیش نیز در نوشتهای مستند به این موضوعِ نسبتاً نادیدهگرفتهشده پرداختم، اما شوربختانه هنوز "هر دم از این باغ بری میرسد".>>>
