از قهرمان تا خائن

 

ایران؛ از شکوه تمدن کهن تا اراده‌ی آگاهانه‌ی مردم برای آینده  

نویسنده حمید رفیع

من ایرانیم، ایران، سرزمین آریایی‌ها؛ نامی برگرفته از واژه‌ی «آریا» به معنای نجیب، شریف و آزاده. اما این نام، صرفاً نشانه‌ای زبانی یا یادگاری از گذشته نیست، بلکه بیانگر روحی تاریخی و هویتی زنده است که در ژرفای زمان ریشه دوانده، در بستر تجربه‌ها  پی‌درپی یک ملت بالیده و تداوم یافته است. ایران، نام یک جغرافیا نیست؛ نام یک حافظه‌ی تاریخی، یک فرهنگ زنده و یک اراده‌ی جمعی است.>>>>>>

 

دو ماه بی‌قبر:

 میراث مردی که ایران هرگز او را نپذیرفت

 کاوه اسواران

فردا، نهم اردیبهشت ۲۵۸۵، دقیقاً دو ماه از لحظه‌ای می‌گذرد که علی خامنه‌ای در نخستین دقایق عملیات مشترک آمریکا و اسرائیل، در بمباران پناهگاه مستحکمش در تهران کشته شد. مرگ او نه در میدان نبرد، بلکه مرگی بزدلانه در همان مخفیگاهی بود که مدت‌ها در آن پنهان شده بود.

هلاکت او از آنچه می‌پنداشت حقارت‌بارتر بود. مرگی ذلیلانه در ردیف سایر دیکتاتورها و جنایتکاران هم‌عصر و هم‌ارز او همچون صدام، قذافی، ملاعمر، چائوشسکو و میلوسویچ. >>>>>

 روایت یک تغییر خطرناک برای ایران؛

 تحلیلی غیرمنتظره از داخل کشور

از آرمان فلسطین، تا سپر اسرائیلی

فروپاشی یک روایت قدیمی

یدالله کریمی‌پور

گزارش باراک راوید درباره استقرار سامانه گنبد آهنین و تکنسین‌های اسرائیلی در امارات، تنها یک خبر نظامی نیست؛ بلکه اعلام رسمی پایان یک دوران و آغاز دورانی جدید در خاورمیانه است. قدردانی مقام ارشد اماراتی از نتانیاهو بابت ارسال این سامانه، از سه واقعیت عینی و سخت پرده برمی‌دارد که جمهوری اسلامی اکنون با آن‌ها روبه‌روست:>>>>>>

 

 چه کسی بر تهران حکم می‌راند؟ 

احمد علوی  

اقتصاد سیاسی توزیع قدرت در ایران امروز

پرسشی اساسی

پرسش از اینکه «چه کسی بر تهران حکم می‌راند؟» در ظاهر ساده به نظر می‌رسد، اما در عمل به یکی از پیچیده‌ترین مسائل تحلیل سیاست ایران تبدیل شده است. این پیچیدگی زمانی بیشتر آشکار می‌شود که پیام‌های متناقض از درون ساختار سیاسی و پلیسی کشور در شرایط بحران--به‌ویژه در وضعیت‌های جنگی یا آتش‌بس شکننده--به بیرون مخابره می‌شود. در چنین لحظاتی، به‌جای یک صدای واحد، مجموعه‌ای از صداهای گاه هم‌راستا و گاه متعارض دیده می‌شود؛ صداهایی که همزمان از مذاکره، بازدارندگی، تهدید و مدیریت بحران سخن می‌گویند.>>>>>>>>

 

رضا پهلوی خطاب به اروپا:

 در بحران رژیم ایران، شما هم جزئی از مشکل‌اید

چه اروپا در کنار ما باشد چه نباشد من برای مردم و کشورم مبارزه خواهم کرد

ایران اینترنشنال - رضا پهلوی جمعه اعلام کرد:« چه اروپا در کنار ما باشد، چه نباشد، چه روزنامه‌نگاران شما کار خود را انجام دهند، یا ندهند، چه سیاستمداران شما شجاعت اقدام داشته باشند یا نه، من برای مردم و کشورم مبارزه خواهم کرد.»

سانسور فقط به دست رژیم در ایران انجام نمی‌شود>>>>>

  انتقاد از خود؛

 وقتی «ممکن» را فدای «مطلوب» می‌کنیم،

امیر دها

در این چند ماه، ایران ما در حال عبور از یکی از حساس‌ترین و خطرناک‌ترین بزنگاه‌های تاریخی خود است. زمانی آبستن حوادث که می‌تواند مسیر آیندهٔ کشور را به‌کلی دگرگون کند.

ما در چند قدمی یک دوراهی ایستاده‌ایم:

انتخاب میان استفاده از پنجرهٔ فرصتی که به روی ما گشوده شده، یا تعلل و غفلت--و سپردن سرنوشت کشور به جریان بی‌رحم تقدیر.

شاید «ما» تاکنون فرصت‌های بسیاری را از دست داده‌ایم؛ نه به این دلیل که نمی‌شد، بلکه به این دلیل که نتوانستیم.>>>>>>

 

روزی مردم سر پرستوهای سپاه را می تراشند

فرزانه روستایی

پرستوهای سپاه و بسیج که شب ها با کلاشینکف صورتی در معیت نیروهای حشدالشعبی و فاطمیون خیابان های تهران را بالا پایین می روند دیر یا زود به سرنوشت دیگر پرستوهای تاریخ دچار خواهند شد. این پرستوها متشکل از اقشار بسیار پایین اجتماعی و فاقد این ادراک هستند که وارد چه بازی کثیف و عفنی شده اند. این روزها عکس و فیلم آنها در همه رسانه ها پخش می شود و به غیر از تحقیر مورد نفرت نیز هستند. آنها با رفتار خود نشان می دهند که هیچ خط قرمزی ندارند و آمده اند تا به بازی گرفته شوند.>>>>>

من این‌گونه به چهره خود در آئینه زمان می‌نگرم!

 شما چگونه می‌نگرید؟

 ابوالفضل محققی

در برابر آئینهٔ تمام‌قد نصب‌شده مقابل در ورودی خانه می‌ایستم. تمام راه به نقش خود و هم‌نسلانم در جنبش اعتراضی امروز فکر می‌کردم. به این که این همه تب‌وتاب، این همه پرده‌دری و پنجول کشیدن بر صورت یکدیگر جهت قبولاندن نظر خود، نتیجهٔ عملی‌اش چه بوده؟

نتیجهٔ این همه بحث‌های کشدار که هر فرد و جریانی تلاش می‌کند برحق بودن نظر خود را به اثبات برساند، بی‌آن‌که حداقل کنکاشی در رابطه با نقش خود در بین نسل جوان انجام داده باشد.>>>>>>>>>

 شکاف در قدرت، فرصت در جامعه: 

ایران میان معامله و تغییر، 

علیرضا طهماسبی

در میانه‌ی تحولات پرشتاب منطقه‌ای، از مذاکرات میان جمهوری اسلامی و ایالات متحده گرفته تا نقش‌آفرینی بازیگران واسطه‌ای مانند پاکستان و حضور فعال اسرائیل در میدان، یک واقعیت بیش از هر زمان دیگری خود را نشان می‌دهد: جمهوری اسلامی نه با یک صدای واحد، بلکه با مجموعه‌ای از صداهای متعارض در حال تصمیم‌گیری است. این وضعیت را نمی‌توان صرفاً اختلاف‌نظر معمول در یک نظام سیاسی دانست، بلکه نشانه‌ای از نوعی ناهم ترازی درونی است که در شرایط فشار خارجی و بحران‌های اقتصادی و اجتماعی، به‌تدریج عمیق‌تر شده است. در چنین فضایی، هر تحلیل جدی از آینده ایران ناگزیر است هم‌زمان سه سطح را ببیند: شکاف درون قدرت، بازآرایی موازنه منطقه‌ای، و مسئله‌ی آلترناتیو>>>>>>

 

تحلیل غافلگیرکننده از داخل ایران:

 «مقاومت» به بن‌بست رسیده است

بن بست استراتژیک مقاومت پر هزینه

یدالله کریمی پور

​صلح و امنیت پایدار، توسعه و رفاه ملی ایران با اهداف استراتژیک ۴۷ ساله جمهوری اسلامی‌، یعنی پیگیری حذف اسرائیل از نقشه جهان، استمرار دشمنی ساختاری با بلوک غرب و تمرکز مطلق بر محور شرق، در تعارضی بنیادین قرار دارد. واقعیت‌های اقتصادی و سیاسی جهان امروز نشان می‌دهد که هیچ کشوری نمی‌تواند در عین تقابل با نظم مستقر بین‌المللی، به شکوفایی پایدار دست یابد>>>>>>

 «نه به جنگ» یا «نه به جنگ‌های تجاوزگرایانه»؟

نگرش مارکسی به جنگ

منوچهر صالحی لاهیجی

مارکس و انگلس در جوانی، میان‌سالی و پیری در رابطه با جنگ‌های طبقاتی، استعماری و قاره‌ای دارای مواضع گوناگون و حتی در مواردی متضاد بودند، زیرا از یکسو در پی کشف مکانیسم‌های جنگ طبقاتی و از سوی دیگر نظاره‌گر جنگ‌هائی بودند که توسط دولت‌های اروپائی به کشورهای پیرامونی و عقب‌مانده تحمیل میگشت.>>>>>>>

چرا پاکستان موافق مذاکره است؟ 

 روایت‌های پیروزی و واقعیت‌های پنهان

 مریم سطوت  زیتون

پس از اعلام آتش‌بس، صدای «پیروز شدیم» از هر سو بلند شد.

در ابتدا تصورم این بود که این صداها بیشتر برای مصرف داخلی است؛ برای تقویت روحیه هواداران و تثبیت موقعیت سیاسی هر طرف. گمان می‌کردم این موج، مانند بسیاری از هیجانات پس از جنگ، به‌زودی فروکش خواهد کرد. اما چنین نشد. روایت‌ها نه‌تنها خاموش نشدند، بلکه در گفتارها و تحلیل‌ها جا باز کردند و به‌تدریج به مبنای تفسیر واقعیت تبدیل شدند.>>>>>>

 

تحلیل جنگ ۴۱ روزه و ضرورت عادی‌سازی روابط ایران و اسرائیل 

عرفان نوربخش زیتون

چکیده پایان عملیات «خشم حماسی» در ۸ آوریل ۲۰۲۶، نقطه عطفی در ژئوپلیتیک خاورمیانه محسوب می‌شود. پس از چهل و یک روز نبرد همه جانبه با شدت بالا میان ایالات متحده، اسرائیل و جمهوری اسلامی ایران، یک آتش‌بس شکننده برقرار شده است. این مقاله به تحلیل هزینه‌های ساختاری، مالی و انسانی این درگیری می‌پردازد و استدلال می‌کند که صلح پایدار برای ایران بدون تغییر بنیادین در سیاست خارجی — به ویژه شناسایی رسمی دولت اسرائیل — دست‌یافتنی نخواهد بود.>>>>>>>

 برنده و بازندهٔ تجاوز نظامی حکومت‌های دونالد ترامپ و بنیامین نتانیاهو به ایران کیست؟ 

نویسنده حمید رفیع

در جنگ، پاسخ ساده‌ای وجود ندارد؛ برنده و بازنده به معیاری بستگی دارد که برای سنجش انتخاب می‌کنیم.

اگر معیار زور باشد،

آن‌که ویرانی بیشتری ایجاد می‌کند «برنده» تلقی می‌شود

و آن‌که خانه، شهر و عزیزانش را از دست می‌دهد، «بازنده».>>>>>>>>

 اشک برای جوانان ایران؛ نسلی که آرزوهایش را از او گرفتند، 

س. روزبه

شب وقتی پیام یک جوان را در تلویزیون دیدم، اشک در چشمانم حلقه بست.

می‌گفت ما روزی آرزوی خودرو داشتیم، آرزوی موتور داشتیم، آرزوی خانه داشتیم، آرزوی ازدواج و ساختن زندگی داشتیم. اما امروز به جایی رسیده‌ایم که دیگر از همه آن آرزوها گذشته‌ایم و تنها خواسته‌مان این است که بتوانیم با جهان آزاد ارتباط داشته باشیم و اینترنت داشته باشیم.>>>>>>>

  

در جنگ جمهوری اسلامی با مردم ایران آتش بسی رخ نداده

ایران اینترنشنال - شیرین عبادی، برنده نوبل صلح در نشست کمیته امور خارجی پارلمان اروپا درباره ایران، در محل پارلمان بلژیک گفت: «جنگی در ایران بین جمهوری اسلامی و مردم ایران از سالها قبل شروع شده و هرگز آتش‌بسی در آن رخ نداده است.»

او افزود: «در جریان اعتراضات دی‌ماه، مردم را قتل عام کردند و گزارشگر حقوق بشر، آن را جنایت علیه بشریت نامید. بیش از ۴۰ هزار نفر از معترضان کشته شدند و بیش از ۴۰ هزار نفر نیز بازداشت شدند.»>>>>>>>

 انسان، درکلنجاربا ذهن و ذهنیّت خود

 تراژدی آگاهی؛ 

 نبرد میان نرم‌افزار اخلاق و سخت‌افزار غریزه، 

م بهمنی

​وقتی به پهنه کوتاه عمر انسان نگاه می‌کنیم، نخستین پرسشی که ذهن را می‌گزد این است: چرا در این فرصت اندک زیستن، حرص و طمع چنین بیداد می‌کند؟ چگونه است که انسانی در جامه قضاوت، حق نفس کشیدن را از بی‌گناهی سلب می‌کند و چگونه تاریخ، کوره‌های آدم‌سوزی را در قلب تمدن خود جای می‌دهد؟ آیا بشر با چنین کارنامه‌ای، لیاقت سکونت بر این سیاره فیروزه‌ای را دارد؟ برای پاسخ به این پرسش‌ها، باید از پوسته ظواهر عبور کرد و به ریشه‌های بیولوژیک و روانیِ «شر» نگریست.>>>>>