آقای سروش! چرا این همه شتابان؟ 

اختلاف میان عبدالکریم سروش، موسی غنی‌نژاد و محمد قوچانی پس از آن بالا گرفت که غنی‌نژاد در گفت‌وگویی، علی شریعتی را به «شیادی» و «نامسلمانی» متهم کرد. سروش نیز در پاسخ، غنی‌نژاد را هدف انتقادها و توصیف‌های تندی قرار داد.

این مناقشه پس از انتشار مقاله‌ای از محمد قوچانی در مجله «آگاهی نو» وارد مرحله تازه‌ای شد. قوچانی در این مقاله ضمن دفاع از غنی‌نژاد، سروش را به فاصله‌گرفتن از مبانی پیشین خود و گرایش به نوعی تمامیت‌خواهی متهم کرد و از «مرگ روشنفکری دینی» سخن گفت>>>>>>>>

 

آیا ایران در آستانه انقلاب است؟

حلقه مفقوده‌ای به نام آلترناتیو سیاسی

حسین عرب - خبرنامه گویا

گزارش اخیر یورونیوز با عنوان "آیا ایران واقعا در آستانه انقلاب است؟" پرسشی را مطرح می‌کند که این روزها، در داخل و خارج ایران، بار دیگر اهمیت یافته است. فشار اقتصادی، نارضایتی گسترده، کاهش اعتماد عمومی، بحران‌های متعدد داخلی، ادامه جنگ و نگرانی آشکار دستگاه‌های امنیتی از اعتراضات آینده، همگی این پرسش را به میان آورده‌اند که آیا ایران به نقطه یک تحول انقلابی نزدیک شده است؟>>>>>>>

 بسیار دیدنی

 

 این بار نباید فرصت از دست برود

حمایت مردمی کافی نیست؛ جنبش ملی اکنون به چه نیاز دارد؟

نوشتهٔ بهروز فتحعلی -- اندیشکدهٔ شهوند

ایران ما، ماه‌هایی توفانی را پشت سر گذاشته است و به نظر می‌رسد ماه‌های پرتلاطم‌تری را نیز در پیش داشته باشد. آنچه در جریان خیزش دی‌ماه بر ملت ایران گذشت، صرفاً یک کشتار وحشیانه نبود؛ بلکه در عین حال، نقطهٔ عطفی بود در شکل‌گیری جنبشی که هدف خود را عبور از جمهوری اسلامی قرار داده است.

در جریان خیزش دی‌ماه، به وضوح آشکار شد که بخش قابل ‌توجهی از جامعه، با تکیه بر هویت ملی، ایران‌دوستی و برداشت خود از تجربهٔ دوران پهلوی، حول محور پادشاهی‌خواهی گرد آمده و ادامهٔ ریل پیشرفت و توسعهٔ پهلوی را به عنوان یگانه راه نجات ایران و آیندهٔ آن برگزیده است. طبیعی است که چنین گرایشی با مخالفت جمهوری اسلامی و نیز نیروهایی روبه ‌رو شود که همچنان از میراث سیاسی سال پنجاه و هفت دفاع می‌کنند.>>>>>>>>

 از ناسیونالیسم تا ایرانگرایی،

 شکوه میرزادگی

مقدمه

تعریف‌های گوناگونی از «ملی‌گرایی» (Nationalism) و «ایران‌گرایی» (Iranism)در منابع ایرانی و غیرایرانی وجود دارد که گاه تفاوت‌ها و حتی تضادهای چشمگیری با یکدیگر دارند. از این رو، لازم می‌دانم در ابتدا برداشت خود را از این دو مفهوم روشن کنم و بر همین مبنا موضوع را پیش ببرم.

ملی‌گرایی یا ناسیونالیسم (Nationalism)مفهومی سیاسی و فرهنگی است که بر وفاداری و فداکاری نسبت به ملت، زبان، سنت‌ها و هویت ملی یا قومی تأکید دارد.>>>>>>>>>

 

 محاکمه یا انتقام؛ 

عدالت انتقالی و دشوارترین داوری یک ملت، 

شیدا جهانبانی

پساجمهوری اسلامی - پاره سوم

لینک به پاره اول

لینک به پاره دوم

هیچ جامعه‌ای که از یک دوره طولانی بحران سیاسی عبور می‌کند، نمی‌تواند گذشته خود را نادیده بگیرد. زخم‌های تاریخی، اگر درمان نشوند، نه از میان می‌روند و نه فراموش می‌شوند؛ تنها به لایه‌های پنهان حافظه جمعی منتقل می‌شوند و ممکن است در فرصتی دیگر، به شکلی خشن‌تر بازگردند. اما مواجهه با گذشته، خود می‌تواند به دو مسیر کاملاً متفاوت منتهی شود: مسیری که به سوی عدالت و بازسازی اعتماد عمومی می‌رود، و مسیری که در آن خشم جای قانون را می‌گیرد و قربانیان دیروز، به بازتولیدکنندگان بی‌عدالتی فردا بدل می‌شوند.>>>>>>

 

هشدار جنجالی تحلیلگر اردنی‌تبار: 

غرب همان تجربه‌ای را تکرار می‌کند که لبنان را از پا انداخت

خبرنامه گویا - دن برماوی نویسنده و تحلیلگر اردنی‌تبار در حوزه مسائل خاورمیانه و الهیات سیاسی در این یادداشت، تجربه لبنان را به‌عنوان هشداری درباره مسیر کنونی کشورهای غربی مطرح می‌کند. منظور او وجود خطری فوری و ملموس نیست، بلکه اشاره به روندهایی است که شاید هنوز برای بسیاری آشکار نباشد، اما کسانی که پیامدهای مشابه آن را پیش‌تر تجربه کرده‌اند، نشانه‌ها و جهت حرکتشان را زودتر تشخیص می‌دهند...>>>>>>>>

 اصول مناسبات انسانی

اصل دگرباوری 

 

 چگونه شریعتی اسلام را برای نسل ما زیبا کرد، 

محمود زهرایی

شریعتی؛ روشنفکر، مصلح، متوهم یا شیاد

در روزهای اخیر، اظهارات موسی غنی‌نژاد در یکی از مصاحبه‌هایش درباره دکتر علی شریعتی، سخنران و نظریه‌پرداز مذهبی دهه پنجاه، واکنش‌های فراوانی برانگیخت. تندترین این واکنش‌ها نوشته عبدالکربم سروش بود؛ نوشته‌ای که به گمان من، بیش از آنکه پاسخی مستدل به سخنان غنی‌نژاد باشد، متنی آمیخته به هیجان، داوری‌های شتاب‌زده و ادبیاتی نامتناسب با یک گفت‌وگوی فکری بود. پس از آن نیز یادداشت‌ها و اظهار نظرهای دیگری، در دفاع یا نقد هر یک از این دو دیدگاه، منتشر شد.>>>>>>>>

 

 زندگی پرماجرای خاخام اعظم یهودیان ایران؛ تحصیل‌کرده اسرائیل و شهروند آمریکا

یورونیوز - یهودا گرامی، خاخام اعظم یهودیان ایران، در تهران متولد شده، در اسرائیل و آمریکا تحصیل کرده و شهروند هر دو کشور ایران و آمریکاست. او با وجود امکان ماندن در آمریکا، به تهران بازگشت و از سال ۲۰۱۱ هدایت مذهبی جامعه‌ای را بر عهده دارد که میان هویت ایرانی و یهودی خود و سیاست‌های ضداسرائیلی جمهوری اسلامی گرفتار شده است.>>>>>>

 مشروطه؛ نبردی که هنوز پایان نیافته است، به مناسبت صد و نوزدهمین سالگرد انقلاب مشروطیت

بسیاری از تاریخ‌نگاران، انقلاب مشروطه را هم‌سنگ انقلاب‌های لیبرال اروپا می‌دانند. تردیدی نیست که مشروطه نقطه عطفی در تاریخ ایران بود؛ همان بیداری شکوهمندی که مردمی را که قرن‌ها در خوابی عمیق فرو رفته بودند،  تکان داد و آنان را با مفاهیمی چون قانون، آزادی، حقوق شهروندی و حکومت مسئول آشنا ساخت.>>>>>>>

 

امپریالیسم داخل است یا خارج؟- حسن بهگر

با آغاز هرجنگی، جنگ و جدال مارکسیست ها شروع می شود و یک گروه پیدا می شود که هیچ کدام از طرفین جنگ را محق نمی داند و فکر می کند باید این ها آن قدر از همدیگر بکشند تا خسته شوند.

وقتی بگویی که در شرایط جنگی کنونی هرگونه مبارزه ای علیه این حکومت بقول شما بورژوازی داخلی، به سود امپریالیسم تمام می شود پاسخی داده نمی شود.>>>>>>>>

 دوجوان در اصفهان در ملاء عام اعدام شدند!

اعدام قتل عمد دولتی است!

روز سه شنبه ششم مردادماه جمهوری اسلامی دو جوان دیگر بنام ابوالفضل سپاهی بادجانی و امیر حسین صفری را در اصفهان در ملاء عام اعدام کرد. جمهوری اسلامی از روز اول به قدرت رسیدن اعدام را بعنوان یک ابزار مهم سرکوب در جامعه حاکم کرده است. وجه شنیع تر این جنایت دولتی اعدام در ملاء عام و با حلق آویز کردن از چرثفیل است. این صحنه ها تصاویر دهشتناک حلق آویز کردن های سیاه پوستان و بردگان در آمریکا را بیاد می آورد. >>>>>>>

 اظهارات موسی غنی نژاد و پاسخ عبدالکریم سروش،

بحث در باره اندیشه های دینی را داغ کرد 

 

 وقتی تاریخ از روشنفکران پاسخ می‌خواهد

برهان و هیاهو

مسئولیت اندیشه در برابر تاریخ

تأملی در پاسخ دکتر عبدالکریم سروش به منتقدان علی شریعتی

دارکوب - خبرنامه گویا

قدرت را معمولاً در دست حکومت‌ها جست‌وجو می‌کنیم، حال آنکه تاریخ بارها نشان داده است گاه یک اندیشه، بیش از هزار فرمان، سرنوشت ملتی را دگرگون می‌کند. حکومت با اجبار فرمان می‌راند، اما اندیشه با اقناع؛ و چه‌بسا قدرتی که بی‌صدا عمل می‌کند، از قدرتی که با زور فرمان می‌دهد، ماندگارتر باشد. اندیشه افق فهم جامعه را تغییر می‌دهد و آنچه افق فهم را دگرگون کند، دیر یا زود مسیر تاریخ را نیز تغییر خواهد داد.>>>>>>>>

 

 

 مادران حشد الشعبی امروز به عزا نشستند!

فرزانه روستایی

مادران حشد الشعبی امروز با مرگ عزیزانشان تاوان پرداختند. تاوان این که فرزندانشان در ایران حمام خون راه انداختند و در دی ماه ۴۰ تا ۵۰ هزار نفر از مردم ایران را قتل عام کردند و امروز این قتل عام با اعدام ها ادامه دارد . با وجودی که حجم تخریب مراکز و تعداد کشته های حشدالشعبی خیلی زیاد بود هیچکس در ایران برای آنها اشک نریخت کسی برای آنها حسرت نخورد وکسی نگفت حیف از جوانی انها.>>>>>>>>

ما متهمیم آقای سروش

مصطفی نوروزی

من از نسل جوانان انقلابی ۵۷ هستم. جوان بودیم و کلام شریعتی ما را مسحور می‌کرد. از طبقه متوسط بودم، در دانشگاه ملی درس خواندم، در ابتدای جوانی خانه خریدم، ماشین خریدم و ازدواج کردم. حالا همه این‌ها برای پسرانم آرزوهای محال است.

من شبانه‌روز به تفاوت امروز با روزهای جوانی خودم فکر می‌کنم. چرا و از چه مسیری به امروز رسیدیم؟ ما انقلابی بودیم و انقلاب برای ما کلید حل همه چیز بود. اما داشته‌هایمان را نمی‌دیدیم و جایی برای پرسش و تردید باقی نگذاشته بودیم؛ پاسخ همه چیز از پیش معلوم بود: انقلاب.>>>>>>

 

مسئول جنایت کیست؛ شلیک‌کننده یا دعوت‌کننده؟

مغالطۀ تبرئۀ قاتل

نوشتۀ قلم کاوه

یکی از عجیب‌ترین مغالطه‌هایی که این روزها از سوی جمهوری اسلامی و برخی هم‌صدایانش به‌کار گرفته می‌شود، مغالطه‌ای است که مسئولیت جنایت را از دوش جنایتکار برمی‌دارد و بر گردن کسی می‌اندازد که مردم را به اعتراض، مقاومت یا ایستادگی در برابر ظلم فراخوانده است.

نمونۀ آشکار آن، روایت‌سازی درباره اعتراضات ۱۸ و ۱۹ دی است. شاهزاده رضا پهلوی، در پاسخ به مطالبۀ عمومی ایرانیان برای اعتراض به جمهوری اسلامی، از مردم خواست صدای خود را به خیابان‌ها بیاورند.
در پی این فراخوان، میلیون‌ها ایرانی در شهرهای مختلف، با دست‌های خالی در برابر یکی از خشن‌ترین دستگاه‌های سرکوب جهان ایستادند.>>>>>>>

 از بیعت با مجتبی خامنه‌ای تا پاسخ مسعود رجوی

-

نزاع "نایبان" و گرسنگی "مردمان"

هوشنگ رشدیه - خبرنامه گویا

آدم خیال می‌کند در سال ۱۴۰۵ زندگی می‌کند. اخبار را باز می‌کند، قیمت نان را می‌بیند، خبر اعدام جوانی را می‌خواند، گزارش خشک شدن رودخانه‌ای را مرور می‌کند، از کنار خبر فرار سرمایه و مهاجرت پزشکان می‌گذرد و انتظار دارد سیاستمداران نیز درباره همین دردها سخن بگویند.

اما ناگهان پرده کنار می‌رود و معلوم می‌شود که نه، مسئله اصلی چیز دیگری است.>>>>>>>>

  

روایت علی درویش، افسر پلیس همجنس‌گرا از حمله مرگبار برلین

یورونیوز - حمله مرگبار شامگاه شنبه در نزدیکی جشن «افتخار» برلین، برای بسیاری از ساکنان این شهر تنها یک اقدام خشونت‌آمیز نبود، بلکه حمله‌ای به ارزش‌هایی تلقی شد که برلین خود را با آن‌ها تعریف می‌کند: تنوع، مدارا و آزادی.

علی درویش، ۳۴ ساله، افسر پلیس و فعال مسلمان همجنس‌گرا، این حادثه را ضربه‌ای عمیق به هویت خود توصیف کرد و گفت: «مسلمان به دنیا آمده‌ام، به‌عنوان یک مرد همجنس‌گرا زندگی می‌کنم و افسر پلیس هستم. این حمله تروریستی بخش‌های زیادی از هویت مرا هدف قرار داده است.»>>>>>>>>>