پاسخ آقای عبدالستار دوشوکی
جناب آقای وحیدی
با درود فراوان و سپاس از نقد وارد و خوب شما که با آن موافقم. بنده همواره از انتقاد از خودم استقبال کرده ام. نقد شما عادلانه و درست است.
فقط دو نکته کوتاه. در مورد رسانه ها و سایت های سلطنت طلب که بنده را بعد از بیش از بیست سال بایکوت کرده اند, علت آن مشخص است و بارها نوشته ام. سلطنت طلب اصولا نه تنها نقد را برنمی تابند, بلکه تشنه خون نقاد و منتقد هستند. در مورد گویا این تصمیم خود من بود. چون گویا بطرز متعفنی سطلی شده است.>>>>>
پرسشی کوتاه از جناب رامین کامران
جلال ایجادی
در میان ایرانیان در عرصه سیاسی اختلاف حاد به گرد شکل حکومتی، جمهوری یا سلطنت، دور میزند. موضع گیریهای حاد که گاه همراه با ناسزاگوئی و هیجان تند همراه است. ما نیازمند اندیشه گری بیشتری هستیم. در جامعه شناسی سیاسی و در فلسفه سیاسی یک مبحث اساسی وجود دارد که همان «جمهوریت» است. روشن است که شرایط سیاسی ایران و وجود توتالیتاریسم اسلامی شیعی، میطلبد که پس از سقوط رژیم در روند سیاسی و انتخاباتی، فرم و شکل جمهوری یا سلطنت روشن گردد.
عبدالحمید وحیدی
روی سخن این نوشتار با کسانی است که مرا سرزنش کرده و می کنند که چرا بدون وقفه مقالات آقای دوشوکی را منتشرمی نمایم، در حالیکه بسیاری از نوشتارهای ما را به چاپ نمی رسانید، مگرمتوجه نیستید که ایشان چگونه شاهزاده رامیکوبد؟ آیا شما با مواضع ایشان موافقید؟
هر چند که من با ارسال امیلهایی، دوستانه برای آنها توضیحات خود را ارائه کرده ام، اما لازم دیدم که دیدگاه خود را نسبت به آقای عبدالستار دوشوکی با همگان در میان بگذارم تا قدری موضوع شکافته شود.>>>>>>
جنگ مقدس علیه مردم؛ برای بقای رژیم
عطا محامد - ایران وایر
«آنقدر مقاتله کنید، آنقدر بکشید تا دیگر فتنهای نباشد و دین فقط برای الله بماند.» این جملات «حسن عباسی»، تئوریسین جبهه پایداری است. مجوزی برای کشتار که او از آیه ۳۹ سوره «انفال» استخراج میکند. اما در توجیه کشتار او تنها نیست. گفته او تنها جلوهای از دستگاه تبلیغاتی پیچیده مذهبی جمهوری اسلامی است. پس از اعتراضات گسترده مردمی و سرکوب خونین آن، حکومت با فعالسازی لایه دینیِ پروپاگاندای خود میخواهد «بقا به هر قیمت» را زیر پوششی از تقدس پنهان کند.>>>>>>
افشای افتضاح دروغ های ایران اینترنشنال و بزرگنمایی پهلوی
عبدالستار دوشوکی
اخبرا برنامه صفحه آخر آقای مهدی فلاحتی در صدای آمریکا به تحقیقاتی که توسط یک گروه پژوهشی بر روی هزاران ویدئوی اعتراضات دی ماه امسال پرداخت و با مزدک آذر پژوهشگر و سخنگوی این تیم تحقیقی در مورد یافته های علمی و آماری آنها سوالاتی پرسید. نتیجه شعارهای داده شده در اعتراضات اخیر و دروغ های گنده و بزرگنمایی رسانه های مانند ایران اینترنشنال برای بسیاری از هموطنان تعجب آور بود, اما نه برای نگارنده.>>>
تقارن دو درخواست متفاوت از آقای میر حسین موسوی:
ضرورت تمرکز مبارزات آزادیخواهانه در کشور، یوسفی اشکوری
"خفه شو دیگه پیرمرد"، پیام تند بهاره هدایت به میرحسین موسوی
خبرنامه گویا - بهاره هدایت، فعال سیاسی و زندانی پیشین، با انتشار یادداشتی تند در شبکههای اجتماعی، به بیانیه اخیر میرحسین موسوی درباره کشتار معترضان دیماه ۱۴۰۴ واکنش نشان داد و مواضع او را ادامه همان نگاه «از بالا به پایین» و همراستا با منطق حاکم بر جمهوری اسلامی توصیف کرد.>>>>>>
بیانیهی شجاعانه انجمن علمی دانشکدهی مهندسی کامپیوتر دانشگاه صنعتی شریف
ضرورت تمرکز مبارزات آزادیخواهانه در کشور
چندی پیش به نظرم رسید که لازم است مبارزات مستمر مردم ایران برای تحقق آزادی و عدالت و حاکمیت قانون و تأمین واقعی حقوق بشر در داخل کشور باشد. هرچند اصولا و به نحو کلی و عام، آزادیخواهی و تلاش برای تحقق آن، نه محدود به داخل است و نه به خارج از کشور و نه حتی مختص جامعه ای خاص در شرق و غرب عالم است؛ هر انسانی به اعتبار انسان بودن، می تواند و می بایست برای دستیابی به آزادی و عدالت بکوشد و به دیگرانی که از نعمت آن برخوردار نیستند، در حد توان یاری رساند؛ موضوعی که اکنون از مبحث ما خارج است.>>>>>
فراخوان جرم نیست، رسانه ها مجرم نیستند،
محمود زهرایی
مسئولیت غیرقابل تقسیم حکومت در کشتار معترضان
در دلِ یکی از تاریک ترین فصلهای تاریخ معاصر ایران و در حالیکه هنوز جسدهای بسیاری از کشته شده ها دفن نشده، ساچمه ها از چشم ها و بدن های زخمی ها بیرون نیامده، تن های دستگیرشدگان زیر ضربات شلاق شکنجه گران در حال متلاشی شدن است، چشمان پدران و مادران و شوهران و زنان از مرگ عزیزانشان اشک آلود و جگرشان خون فشان است و مردم ایران در میانه حیرت و خشم و غمی جانکاه سرگردان هستند، صحبتی در میان بخشی از اپوزیسیون شکل گرفته که نگران کننده، غمانگیز و کمی ترسناک است. تقسیم تقصیر میان فراخوان دهنده و کشتارکننده.>>>>>>
| |||
نقدی بر درخواست "چلبیسازی" اسماعیل نوریعلا
| |||
عبدالستار دوشوکی
اسماعیل نوریعلا، که ظاهراً پس از کنفرانس "بیعت و سجده مونیخ ۲" توسط رضا پهلوی و حلقه مشاوران و نزدیکان او به «بازی» گرفته نشده و همچنان از نگاه آنان «۵۷ی» محسوب میشود، در مقالهای مملو از تناقض و آکنده از التماس برای شمولیت ـ با تأکید بر «ضرورت نگهبانی از موقعیت شاهزاده در لحظه بحران» ـ که در سایت «سلطنتطلب گویا» منتشر شده است، جایگاه رضا پهلوی را در شرایط فعلی با جایگاه احمد چلبی در عراق همسنگ میداند.
واکنش فرداد فرحزاد به انتقادهای اخیر:
نقد رضا پهلوی یا حمله به هر آنچه میکند؟
فرداد فرحزاد در شبکه اکس نوشت:
من در ظرفیت حرفهایام هرگز حامی هیچ چهره سیاسی خاصی نبودهام و آگاهانه کوشیدهام چنین بمانم. بهایش را هم دادهام؛ از همه طرفها هم نقد شدهام و هم ستایش. درباره رضا پهلوی نیز همین بوده. میدانم همسرش از من دلخور است، برخی اطرافیانش به من بدبیناند و خود او تاکنون به درخواستهای مصاحبهام پاسخ مثبت نداده.>>>>>
این متن را نه زیدآبادی مینویسد، نه عبدی امضا میکند
روایتی از خشم و شرم؛ غایبِ همیشگی در نوشتههای اصلاحطلبان
یادداشت تحریریه خبرنامه گویا
در روزهایی که خیابانها هنوز بوی خون میدهند و نام جانباختگان بر دیوار حافظه جمعی حک شده است، سکوت یا تقلیل فاجعه به «توصیههای اصلاحی» نه احتیاط است و نه خرد؛ پاککردن صورتمسئله است. در چنین بزنگاههایی، شرافت حرفهای و مسئولیت انسانی، معیار سنجشِ موضعهاست.>>>>>
جلال ایجادی
در میان ایرانیان در عرصه سیاسی اختلاف حاد به گرد شکل حکومتی، جمهوری یا سلطنت، دور میزند. موضع گیریهای حاد که گاه همراه با ناسزاگوئی و هیجان تند همراه است. ما نیازمند اندیشه گری بیشتری هستیم. در جامعه شناسی سیاسی و در فلسفه سیاسی یک مبحث اساسی وجود دارد که همان «جمهوریت» است. روشن است که شرایط سیاسی ایران و وجود توتالیتاریسم اسلامی شیعی، میطلبد که پس از سقوط رژیم در روند سیاسی و انتخاباتی، فرم و شکل جمهوری یا سلطنت روشن گردد. ولی در لحظه کنونی چالش پایهای در باره محتوا و مضمون و ساختار حکومت و قدرت سیاسی است. آیا قدرت آینده باید متکی بر جمهوریت باشد یا نه؟ پس جمهوریت چیست؟>>>>
یادداشت پیشرو در نقد منطقی «بیانیهی ۱۴ امضایی؛ در واکنش به اعتراضات اخیر » نوشته شده است. بیانیهای که با نیت خیرخواهانه و با ادبیاتی میانهرو، در واکنش به اعتراضات اخیر منتشر شده است. این نقد نه متوجه انگیزهها و دغدغههای اخلاقی نویسندگان بیانیه، بلکه ناظر به ناسازگاریهای درونی، لغزشهای استدلالی و پیامدهای عینیِ زبان و مواضع آن است. تمرکز یادداشت بر این نکته است که چگونه متنی که میکوشد عقلانی، هشداردهنده و اصلاحطلبانه باشد، در چند نقطهی کلیدی از الزامات منطق، رابطهی علت و معلول، و مسئولیت ناشی از جایگاه گوینده غفلت میکند؛ غفلتی که میتواند اثرگذاری آن را نهتنها کاهش دهد، بلکه در عمل به نتایجی معکوس بینجامد.>>>>>>>
