تفاوت مهم جمهوری خواهی وجمهوریّت خواهی   

 حمید وحیدی

 تفاوت مهم جمهوری خواهی و جمهوریت خواهی در اینست که جمهوری خواهی آنهم به شکلی که هموطنان جمهوریخواه ما  آنرا نشان می دهند، این شائبه را ایجاد می کنند که آنها مطلقآ نظام پادشاهی را یک نظام استبدادی تلقی کرده و باید با برقراری آن مبارزه نمود.

در حالیکه در جمهوریت خواهی دیگر نشانی از مخالفت با نظام پادشاهی نیست ، بلکه محتوای راستین حقوق ملت در آن ملاک است. بهترین نمونه آنرا امروز در مبارزه سرسختانه آقای امیرطاهری و یاران ایشان که  دفترچه اضطرار را دفترچه استیصال  نامیده و با آن از درستیز درآمده اند، میتوان یافت. >>>>>>

 

درفقدان آگاهی به مفهوم 

 جمهوریّت 

 حمید رفیع

برگی از تاریخ - بهار ۱۳۶۰؛ هنگامی که «میزان رأی ملت است» جای خود را به «من می‌گویم نه» داد

بهار ۱۳۶۰ یکی از تعیین‌کننده‌ترین مقاطع تاریخ معاصر ایران است؛ فصلی که در آن سرنوشت انقلاب ۱۳۵۷ رقم خورد. در این دوران، نزاع اصلی نه میان چند شخصیت سیاسی، بلکه میان دو دیدگاه درباره ماهیت نظام سیاسی بود: حاکمیت مردم یا حاکمیت فرد؛ آزادی یا استبداد؛ جمهوریت یا ولایت.>>>>>>>

 دفترچه اضطرار

 سندی در راستای نفی جمهوریّت

ایکاش، تهیه کنندگان دفترچه اضطرار جسارت می کردند ازهمان کسانی که به درستی با ذکرنام و نشان خود به  اقای پهلوی به عنوان رهبر گذار وکالت دادند، بخواهند اینبار موافقت یا مخالفت خود را با مفاد این دفترچه اعلام نمایند!!!!!؟

 

 جمهوری، جمهوریت و سلطنت موروثی  

حسن یوسفی اشکوری

در این نوشتار کوتاه تلاش می‌شود که بین سه مفهوم «جمهوری»، «جمهوریت» و نیز «سلطنت» (یا پادشاهی) فرق نهاده شود و تفاوت آن‌ها، هرچند به اشاره، تبیین شود. در نهایت نیز به یک دعوی یا استدلال برای تثبیت احیای پادشاهی و، به‌طور خاص، احیای سلطنت پهلوی‌ها در ایران معاصر، پاسخی اجمالی داده می‌شود.

معمولاً توجه نمی‌شود که بین جمهوری و جمهوریت تفاوتی اساسی وجود دارد. عموماً فکر می‌کنند که اعلام جمهوری در یک کشور یا سرزمینی برای تثبیت دموکراسی، حاکمیت ملی و استقرار قانون کفایت می‌کند.>>>>>>>

 جمهوریت چیست؟

 
جلال ایجادی

در میان ایرانیان در عرصه سیاسی اختلاف حاد به گرد شکل حکومتی، جمهوری یا سلطنت، دور می‌زند. موضع گیری‌های حاد که گاه همراه با ناسزاگوئی و هیجان تند همراه است. ما نیازمند اندیشه گری بیشتری هستیم. در جامعه شناسی سیاسی و در فلسفه سیاسی یک مبحث اساسی وجود دارد که همان «جمهوریت» است. روشن است که شرایط سیاسی ایران و وجود توتالیتاریسم اسلامی شیعی، می‌طلبد که پس از سقوط رژیم در روند سیاسی و انتخاباتی، فرم و شکل جمهوری یا سلطنت روشن گردد. ولی در لحظه کنونی چالش پایه‌ای در باره محتوا و مضمون و ساختار حکومت و قدرت سیاسی است. آیا قدرت آینده باید متکی بر جمهوریت باشد یا نه؟ پس جمهوریت چیست؟>>>>

 

علی کریمی سکوت را شکست

          علی کریمی در شبکه اکس نوشت:

دوستانی که از ایران وصل شدید، خوشحالم که هستید🙏در مورد اتفاقات این چند روز اخیر، لازم می‌دانم چند نکته را شفاف با شما در میان بگذارم.
شاهین نجفی تبلیغ تور کنسرت‌های خود را آغاز کرد.من از او خواستم که عادی‌سازی نکند؛ چون هنوز عزادار هزاران عزیز و خانواده داغدار هستیم.و اگر هم قرار است کنسرتی برگزار شود، از نام جاویدنامان و نام شاهزاده و احساسات مردم سوءاستفاده نشود.>>>>>>>

 مشکل اپوزیسیون ایران شاید جمهوری اسلامی نباشد، 

ذکریا از ایران

می‌پرسد چرا در ابتدای مقالاتت اول چند فحش آبدار به حکومت نمی‌دهی تا اول معلوم شود کدام طرفی هستی؟ این یعنی آن دوست گرامی، پیش از دریافت متن، در پی تایید خشم یا مِهر خود است و پیش از آنکه به نظر نویسنده اهمیت بدهد، می‌پرسد: «خلاصه این بابا کدام طرفی است؟».

متاسفانه اغلب ایراداتی که بر مقالات من گرفته می شود، هیچ گونه موضوعیت و مصداقی در خود مقاله ندارند و من هم فرصت دفاع ندارم.>>>>>>>>

 توافق کنید؛ 

ملت بیش از این تاب پیروزی‌‌های شما را ندارد

شکاف میان مردم و حاکمیت با شعار خیابانی پر نخواهد شد

علی هنر

امروز ایران در وضعیتی است که شاید هیچ واژه‌ای جز «فلاکت ساختاری» نتواند عمق فاجعه را ترسیم کند؛ در حالی که سفره‌های مردم روز به روز کوچکتر و امید به آینده در میان نسلهای جوان و نخبگان به یأس مطلق بدل شده است، حکمرانان ما همچنان با اتکا به دکترین «پیروزی در بحران»، بر طبل ستيز با استکبار می‌کوبند؛ اما حقیقت این است: این پیروزی‌ها که در گزارش‌های رسمی می‌بینیم، در کف خیابان‌های شهرها به شکل فقر عریان، تورم کمرشکن و فروپاشی طبقه متوسط و نابودی طبقات پائین‌تر نمود پیدا کرده است.>>>>>>

جمهوری اسلامی وفقدان هنرتوافق

 از مارکسیسم تا «اسلام انقلابی»، 

هوشنگ رشدیه

تأثیر حزب توده ایران و فرهنگ چپ بر شکل‌گیری گفتمان سازمانی «سازمان مجاهدین خلق ایران»

پدیده «اسلام انقلابی» در ایران، صرفاً محصول سنت مذهبی شیعه نبود؛ بلکه حاصل پیوند پیچیده‌ای میان ادبیات مذهبی، فرهنگ سیاسی چپ و فضای ضد‌امپریالیستی دهه‌های ۱۳۳۰ تا ۱۳۵۰ بود. در این میان، نقش غیرمستقیم اما عمیق حزب توده ایران و فرهنگ سیاسی برآمده از آن، در شکل‌گیری ذهنیت جریان‌هایی مانند سازمان مجاهدین خلق ایران اهمیت ویژه‌ای دارد.>>>>>

 وقتی مخالف، دشمن به نظرمی رسد

 

  تونی بلر:

 باید به ائتلاف نامقدس چپ با اسلام‌گرایان پایان داد

اگر حمله‌ی آتش‌افروزانه به چهار آمبولانس متعلق به یک نهاد خیریه یهودی در لندن در هفته گذشته یک مورد استثنایی بود، به‌خودی‌خود هم بسیار نگران‌کننده بود. اما متأسفانه این‌طور نیست. این حادثه بخشی از یک الگوی گسترده‌تر در بریتانیا و دیگر کشورهای اروپایی است.

سال گذشته در بریتانیا بیش از ۳۷۰۰ مورد یهودستیزی ثبت شد؛ از جمله افزایش قابل‌توجه حملات به افراد یهودیِ قابل تشخیص در انظار عمومی و چهره‌های شناخته‌شده، از جمله حمله به یک کنیسه در منچستر در ماه اکتبر.>>>>>>

 ما و وضعیّت نابسامان سرزمین ما 

چه باید کرد؟ 

 دوران گذار 

هدف ملی فراتر از جمهوری خواهی و پادشاهی خواهی است

 

در نقد حقوقی – سیاسی “کتابچۀ مرحلۀ اضطراری” – کمیسیون حزب چپ ایران «برای قانون اساسی» پسا جمهوری اسلامی

توضیحاتی پیرامون این اقدام

آنچه در زیر از نگاه خواننده می‌گذرد، حاصل کار کمیسیون “برای قانون اساسی” حزب چپ ایران در نقد حقوقی – سیاسی “کتابچۀ مرحلۀ اضطراری” است. “کتابچه”ای با عنوان منشور آقای رضا پهلوی که به تائید ایشان رسیده است. 

کمیسیون “برای قانون اساسی”، بر اساس یکی از مصوبات کنگره‌ی چهارم حزب ما تشکیل شد تا در زمینه‌ی کار بر روی یک قانون اساسی نیازین برای پسا جمهوری اسلامی، کار مطالعاتی پیش ببرد و از هر تولیدی کارشناسانه در این زمینه نیز بهره برگیرد و همچنین به نقد هر موردی در این رابطه بپردازد. >>>>>>

 حمله به گلشیفته فراهانی با کدام نگاه و با کدام زبان؟ 

رضا باقری

آن‌چه این روزها در بخشی از فضای سیاسی فارسی‌زبان دیده می‌شود، صرفاً اختلافی سیاسی نیست؛ نشانه‌ای است از بحرانی ژرف‌تر در فرهنگ سیاسی ما. ما هنوز در نقد کردن، بی‌آن‌که به تحقیر بلغزیم، ناتوانیم؛ در مخالفت ورزیدن، بی‌آن‌که به حذف دیگری بیندیشیم، درمانده‌ایم؛ و در مواجهه با اختلاف، به‌جای پرهیز از لمپنیسم، چه‌بسا خود به دام آن می‌افتیم. با این‌همه، در پرونده‌سازی اخلاقی، هیجان‌سازی توده‌پسند و داوری‌های شتاب‌زده، سخت پربار و پرکاریم. >>>>>>>

 مانا نیستانی و سخنی با بهزاد فراهانی

مانا نیستانی - آقای فراهانی! ما مرضِ انقلابی‌گری نداریم و با نسل شما بر سرِ انقلاب کردن کل نینداخته‌ایم. تفریح ما چای و سیگار و بعدش یک عدد انقلاب نبوده که حالا انقلاب‌هایمان را کنار هم بگذاریم و ببینیم مالِ چه کسی بزرگ‌تر و بهتر است.من از طرف خودم می‌گویم: از هرچه انقلاب و انقلابی‌گری است بیزارم. انقلابِ نسل شما ما را ناچار کرده انقلابی شویم.>>>>>>

 چگونه در جهانی آشفته آرام بمانیم؟

 

تابوشکنی؛ پیش‌شرط بازسازی ایران، 

خبرنامه گویا - آنچه می‌خوانید، دیدگاه نویسنده درباره بازخوانی تاریخی دوران پهلوی و موضوع تابوسازی سیاسی پس از انقلاب ۱۳۵۷ است. انتشار این مطلب لزوماً به‌معنای تأیید همه ارزیابی‌های مطرح‌شده نیست، بلکه در چارچوب گفت‌وگوی آزاد و حق جامعه برای بررسی انتقادی تاریخ معاصر ایران منتشر می‌شود

در رابطه با موضوع «سازمان امنیت و اطلاعات کشور ـ ساواک»
جوانان «ساواکی» رگنزبورگ در آلمان

حسام وثوقی

در جوامعی که انقلاب‌های ایدئولوژیک رخ می‌دهد، نخستین قربانی حقیقت تاریخی است. حکومت‌های ایدئولوژیک برای تثبیت قدرت خود، نه تنها ساختار سیاسی پیشین را سرنگون می‌کنند، بلکه حافظه تاریخی ملت را نیز بازنویسی می‌کنند. انقلاب ۱۳۵۷ ایران نیز از این قاعده مستثنا نبود.>>>>>>>

 پادشاهی خواهان ، جمهوریخواهان ،

 دگرباوران : خواهان یک نظام دموکراتیک چه پادشاهی چه جمهوری 

 ادبیات تند میان هواداران سیاسی