روزی مردم سر پرستوهای سپاه را می تراشند

فرزانه روستایی

پرستوهای سپاه و بسیج که شب ها با کلاشینکف صورتی در معیت نیروهای حشدالشعبی و فاطمیون خیابان های تهران را بالا پایین می روند دیر یا زود به سرنوشت دیگر پرستوهای تاریخ دچار خواهند شد. این پرستوها متشکل از اقشار بسیار پایین اجتماعی و فاقد این ادراک هستند که وارد چه بازی کثیف و عفنی شده اند. این روزها عکس و فیلم آنها در همه رسانه ها پخش می شود و به غیر از تحقیر مورد نفرت نیز هستند. آنها با رفتار خود نشان می دهند که هیچ خط قرمزی ندارند و آمده اند تا به بازی گرفته شوند.>>>>>

من این‌گونه به چهره خود در آئینه زمان می‌نگرم!

 شما چگونه می‌نگرید؟

 ابوالفضل محققی

در برابر آئینهٔ تمام‌قد نصب‌شده مقابل در ورودی خانه می‌ایستم. تمام راه به نقش خود و هم‌نسلانم در جنبش اعتراضی امروز فکر می‌کردم. به این که این همه تب‌وتاب، این همه پرده‌دری و پنجول کشیدن بر صورت یکدیگر جهت قبولاندن نظر خود، نتیجهٔ عملی‌اش چه بوده؟

نتیجهٔ این همه بحث‌های کشدار که هر فرد و جریانی تلاش می‌کند برحق بودن نظر خود را به اثبات برساند، بی‌آن‌که حداقل کنکاشی در رابطه با نقش خود در بین نسل جوان انجام داده باشد.>>>>>>>>>

 شکاف در قدرت، فرصت در جامعه: 

ایران میان معامله و تغییر، 

علیرضا طهماسبی

در میانه‌ی تحولات پرشتاب منطقه‌ای، از مذاکرات میان جمهوری اسلامی و ایالات متحده گرفته تا نقش‌آفرینی بازیگران واسطه‌ای مانند پاکستان و حضور فعال اسرائیل در میدان، یک واقعیت بیش از هر زمان دیگری خود را نشان می‌دهد: جمهوری اسلامی نه با یک صدای واحد، بلکه با مجموعه‌ای از صداهای متعارض در حال تصمیم‌گیری است. این وضعیت را نمی‌توان صرفاً اختلاف‌نظر معمول در یک نظام سیاسی دانست، بلکه نشانه‌ای از نوعی ناهم ترازی درونی است که در شرایط فشار خارجی و بحران‌های اقتصادی و اجتماعی، به‌تدریج عمیق‌تر شده است. در چنین فضایی، هر تحلیل جدی از آینده ایران ناگزیر است هم‌زمان سه سطح را ببیند: شکاف درون قدرت، بازآرایی موازنه منطقه‌ای، و مسئله‌ی آلترناتیو>>>>>>

 

تحلیل غافلگیرکننده از داخل ایران:

 «مقاومت» به بن‌بست رسیده است

بن بست استراتژیک مقاومت پر هزینه

یدالله کریمی پور

​صلح و امنیت پایدار، توسعه و رفاه ملی ایران با اهداف استراتژیک ۴۷ ساله جمهوری اسلامی‌، یعنی پیگیری حذف اسرائیل از نقشه جهان، استمرار دشمنی ساختاری با بلوک غرب و تمرکز مطلق بر محور شرق، در تعارضی بنیادین قرار دارد. واقعیت‌های اقتصادی و سیاسی جهان امروز نشان می‌دهد که هیچ کشوری نمی‌تواند در عین تقابل با نظم مستقر بین‌المللی، به شکوفایی پایدار دست یابد>>>>>>

 «نه به جنگ» یا «نه به جنگ‌های تجاوزگرایانه»؟

نگرش مارکسی به جنگ

منوچهر صالحی لاهیجی

مارکس و انگلس در جوانی، میان‌سالی و پیری در رابطه با جنگ‌های طبقاتی، استعماری و قاره‌ای دارای مواضع گوناگون و حتی در مواردی متضاد بودند، زیرا از یکسو در پی کشف مکانیسم‌های جنگ طبقاتی و از سوی دیگر نظاره‌گر جنگ‌هائی بودند که توسط دولت‌های اروپائی به کشورهای پیرامونی و عقب‌مانده تحمیل میگشت.>>>>>>>

چرا پاکستان موافق مذاکره است؟ 

 روایت‌های پیروزی و واقعیت‌های پنهان

 مریم سطوت  زیتون

پس از اعلام آتش‌بس، صدای «پیروز شدیم» از هر سو بلند شد.

در ابتدا تصورم این بود که این صداها بیشتر برای مصرف داخلی است؛ برای تقویت روحیه هواداران و تثبیت موقعیت سیاسی هر طرف. گمان می‌کردم این موج، مانند بسیاری از هیجانات پس از جنگ، به‌زودی فروکش خواهد کرد. اما چنین نشد. روایت‌ها نه‌تنها خاموش نشدند، بلکه در گفتارها و تحلیل‌ها جا باز کردند و به‌تدریج به مبنای تفسیر واقعیت تبدیل شدند.>>>>>>

 

تحلیل جنگ ۴۱ روزه و ضرورت عادی‌سازی روابط ایران و اسرائیل 

عرفان نوربخش زیتون

چکیده پایان عملیات «خشم حماسی» در ۸ آوریل ۲۰۲۶، نقطه عطفی در ژئوپلیتیک خاورمیانه محسوب می‌شود. پس از چهل و یک روز نبرد همه جانبه با شدت بالا میان ایالات متحده، اسرائیل و جمهوری اسلامی ایران، یک آتش‌بس شکننده برقرار شده است. این مقاله به تحلیل هزینه‌های ساختاری، مالی و انسانی این درگیری می‌پردازد و استدلال می‌کند که صلح پایدار برای ایران بدون تغییر بنیادین در سیاست خارجی — به ویژه شناسایی رسمی دولت اسرائیل — دست‌یافتنی نخواهد بود.>>>>>>>

 برنده و بازندهٔ تجاوز نظامی حکومت‌های دونالد ترامپ و بنیامین نتانیاهو به ایران کیست؟ 

نویسنده حمید رفیع

در جنگ، پاسخ ساده‌ای وجود ندارد؛ برنده و بازنده به معیاری بستگی دارد که برای سنجش انتخاب می‌کنیم.

اگر معیار زور باشد،

آن‌که ویرانی بیشتری ایجاد می‌کند «برنده» تلقی می‌شود

و آن‌که خانه، شهر و عزیزانش را از دست می‌دهد، «بازنده».>>>>>>>>

 اشک برای جوانان ایران؛ نسلی که آرزوهایش را از او گرفتند، 

س. روزبه

شب وقتی پیام یک جوان را در تلویزیون دیدم، اشک در چشمانم حلقه بست.

می‌گفت ما روزی آرزوی خودرو داشتیم، آرزوی موتور داشتیم، آرزوی خانه داشتیم، آرزوی ازدواج و ساختن زندگی داشتیم. اما امروز به جایی رسیده‌ایم که دیگر از همه آن آرزوها گذشته‌ایم و تنها خواسته‌مان این است که بتوانیم با جهان آزاد ارتباط داشته باشیم و اینترنت داشته باشیم.>>>>>>>

  

در جنگ جمهوری اسلامی با مردم ایران آتش بسی رخ نداده

ایران اینترنشنال - شیرین عبادی، برنده نوبل صلح در نشست کمیته امور خارجی پارلمان اروپا درباره ایران، در محل پارلمان بلژیک گفت: «جنگی در ایران بین جمهوری اسلامی و مردم ایران از سالها قبل شروع شده و هرگز آتش‌بسی در آن رخ نداده است.»

او افزود: «در جریان اعتراضات دی‌ماه، مردم را قتل عام کردند و گزارشگر حقوق بشر، آن را جنایت علیه بشریت نامید. بیش از ۴۰ هزار نفر از معترضان کشته شدند و بیش از ۴۰ هزار نفر نیز بازداشت شدند.»>>>>>>>

 انسان، درکلنجاربا ذهن و ذهنیّت خود

 تراژدی آگاهی؛ 

 نبرد میان نرم‌افزار اخلاق و سخت‌افزار غریزه، 

م بهمنی

​وقتی به پهنه کوتاه عمر انسان نگاه می‌کنیم، نخستین پرسشی که ذهن را می‌گزد این است: چرا در این فرصت اندک زیستن، حرص و طمع چنین بیداد می‌کند؟ چگونه است که انسانی در جامه قضاوت، حق نفس کشیدن را از بی‌گناهی سلب می‌کند و چگونه تاریخ، کوره‌های آدم‌سوزی را در قلب تمدن خود جای می‌دهد؟ آیا بشر با چنین کارنامه‌ای، لیاقت سکونت بر این سیاره فیروزه‌ای را دارد؟ برای پاسخ به این پرسش‌ها، باید از پوسته ظواهر عبور کرد و به ریشه‌های بیولوژیک و روانیِ «شر» نگریست.>>>>>

 

جنگی که جهان عرب می‌بیند و لیبرال‌دموکراسی‌های غرب درک نمی‌کنند

زینب ریبوعه - ویرایش و ترجمه خبرنامه گویا

پوشش رسانه‌ای غرب از عملیات «اپیک فیوری» امریکا تقریباً به‌طور کامل در چارچوب روایت خود جمهوری اسلامی شکل گرفته است. در بسیاری از تحلیل‌ها و اظهارنظرها در اروپا و آمریکا، جمهوری اسلامی به‌عنوان طرف ستمدیده معرفی می‌شود؛ روایت غالب حول این می‌چرخد که جمهوری اسلامی چه ادعایی دارد، چه رنجی متحمل شده و چه تهدیدهایی مطرح می‌کند. اما این چارچوب یک بخش اساسی را نادیده می‌گیرد:>>>>>>

 

حقایق تلخ جنگ

آذر ماجدی

همانگونه که انتظار می رفت، این جنگ زندگی مردم را به قهقرا برده است. صدها کشته، منجمله کودک و نوزاد، ویرانی بخش وسیع و مهم زیرساخت های جامعه، انرژی، آب، گاز، نفت، داروسازی ها، ریل های راه آهن، مدارس و دانشگاه ها، مراکز درمانی و آثار باستانی؛ گسترش فقر، تهدیدِ گرسنگی و قحطی که برای 45 میلیون انسان پیش بینی می شود، هوای مسموم و آلودۀ کشنده؛ اینها نتایج شش هفته جنگ خانمان برانداز برای مردم ایران بوده است>>>>>>>>>>

  

جنگی که اعراب و اسرائیل را نزدیک‌تر کرد؛ 

تولد ناتوی غیررسمی خاورمیانه،

 س.روزبه

اصطلاح «ناتوی عربی» تازه نیست. سال‌هاست در محافل سیاسی و امنیتی درباره ائتلافی عربی برای مهار ایران سخن گفته می‌شود، اما این ایده معمولاً یا در سطح شعار مانده یا در برخورد با اختلاف منافع دولت‌های عربی، مسئله فلسطین، و تردید نسبت به تعهد واقعی آمریکا از نفس افتاده است. به همین دلیل، اگر امروز هم کسی با شتاب بگوید «ناتوی منطقه‌ای تشکیل شد»، بیشتر شبیه تیتر هیجان‌زده حرف زده تا تحلیل. آنچه اکنون در خاورمیانه در حال شکل‌گیری است، هنوز یک پیمان رسمی شبیه ناتو نیست؛ نه ماده دفاع جمعی دارد،>>>>>>>

 دشمن دوست‌نما؛ 

دشمن دوست‌نما را نتواند کرد علاج، شاخه را مرغ چه داند که قفس خواهد شد 

 امیرحسین لادن

 اصطلاح “دشمن دوست نما”، توصیف‌ و بیان یکی از پیچیده‌ترین و آسیب ‌زاترین نوع روابط انسانی است. کسیکه در ظاهر با لبخند، دلسوزی و نزدیکی جلو می‌آید، اما در باطن، انگیزه‌هایی مانند  حسادت، رقابت ناسالم یا سوءاستفاده دارد؛ رفتار و شرایطی که میتواند باعث ایجاد ضربه روحی، روانی یا جسمی شدید ‌شود. این پدیده، زمانی تبدیل به فاجعه ملی میگردد که دشمن دوست نما، در رابطه با سرنوشت یک کشور و یا یک ملت باشد، تخریب و تجزیه، و وابستگی و سقوط را بهمراه خواهد داشت. >>>>>>

سخنی برادرانه با اپوزیسیون

 

  تونی بلر:

 باید به ائتلاف نامقدس چپ با اسلام‌گرایان پایان داد

اگر حمله‌ی آتش‌افروزانه به چهار آمبولانس متعلق به یک نهاد خیریه یهودی در لندن در هفته گذشته یک مورد استثنایی بود، به‌خودی‌خود هم بسیار نگران‌کننده بود. اما متأسفانه این‌طور نیست. این حادثه بخشی از یک الگوی گسترده‌تر در بریتانیا و دیگر کشورهای اروپایی است.

سال گذشته در بریتانیا بیش از ۳۷۰۰ مورد یهودستیزی ثبت شد؛ از جمله افزایش قابل‌توجه حملات به افراد یهودیِ قابل تشخیص در انظار عمومی و چهره‌های شناخته‌شده، از جمله حمله به یک کنیسه در منچستر در ماه اکتبر.>>>>>>

 

 اسلام سیاسی: دشمن دموکراسی!

 

            احمد وحدت خواه - ویژه خبرنامه گویا

وینستون چرچیل در نطقی در پارلمان انگلیس در نوامبر ۱۹۴۷ میلادی گفته بود «دموکراسی بدترین شکل حکومتداری است؛ اما از همه دیگر اشکال حکومتداری که تاکنون جهان به خود دیده بهتر است».

امروز اما دموکراسی پارلمانی مورد نظر چرچیل که برای قرنها کشور بریتانیا را مهد پیدایش آن معرفی می کرده با چالشی بزرگ از سوی یکی از مستبدترین ایدئولوژی ها روبرو شده است: اسلام سیاسی!

دموکراسی را حکومت اکثریت بر اقلیت، با تاکید بر حفظ همه حقوق سیاسی و اجتماعی همان اقلیت در چهارچوب قوانین جوامعی که در آنها دموکراسی حکمفراست تعریف کرده اند.>>>>>>>

دگرباوران و دو باشگاه چپ و راست

آخرین درخواست و نصیحت مشفقانه به آقای رضا پهلوی

 

عبدالستار دوشوکی
بعد از اینکه ترامپ رئیس جمهور آمریکا تهدید کرد که ایران را به عصر حجر (حدود دو میلیون سال پیش) برمی گرداند, از پوستر تبلیغاتی رضا پهلوی برای تجمع و تظاهرات جهانی روز شنبه آینده (۲۲ فروردین مطابق با ۱۱ آوریل) در مقابل سفارتخانه های آمریکا بی نهایت تعجب کردم. بمباران و نابودی زیرساخت های ایران هم اکنون در جریان است. حتی از پُل نیمه تمام هم نگذشتند.>>>>>

 خانم عبادی! آیا ما همین امروز در عصر حجر بسرنمیبریم؟

ظریف ۳ روز مهلت دارد بگوید «غلط کردم»، وگرنه به خانه‌اش حمله می‌کنیم

   

ایران اینترنشنال - سعید حدادیان، مداح بیت علی خامنه‌ای و از نیروهای وابسته به سپاه پاسداران، در واکنش به مقاله محمدجواد ظریف درباره لزوم صلح و توافق با آمریکا، او را «جاسوس» خواند و تهدید کرد در صورت عذرخواهی نکردن، به منزل او خواهند رفت.

حدادیان گفت ظریف سه روز فرصت دارد اعلام کند «غلط کردم» و افزود برخی افراد او را «جاسوس» می‌دانند. او خطاب به نهادهای امنیتی گفت آیا منتظر هستند ظریف «روی پیشانی‌اش بنویسد خودفروخته آمریکا است».

او همچنین خطاب به ظریف گفت: «شما غلط می‌کنی برای جمهوری اسلامی نسخه می‌پیچی.» حدادیان اضافه کرد اگر ظریف تا سه شب آینده عذرخواهی نکند، «شب چهارم کاروان می‌شویم و می‌رویم در خانه‌اش».

 

ایران به عصر حجر باز نمی گردد

شیرین عبادی

🔹بیش از یک ماه است که ایران درگیر جنگی خانمان‌سوز شده؛ جنگی که مردم ایران نه آغازگرش بوده‌اند و نه مسبب ان .روز گذشته، دونالد ترامپ با لحنی تهدیدآمیز گفته ایران را به «عصر حجر» بازمی‌گرداند. اما باید این را با صدای بلند گفت: تمدن کهن ایران اجازه بازگشت به عصر حجر را نمی‌دهد . جمهوری اسلامی از چنین تهدیدی نمی‌ترسد؛ این مردم ایران‌ هستند که نگران ویرانی خانه، شهر، مدرسه، بیمارستان، نیروگاه، جاده، اینترنت و نان شب‌شان هستند .>>>>>>
🔹

 

چرا اپوزیسیون ایرانی، هر از گاهی هیاهو برای هیچ به راه می اندازد؟

امیر کراب

چرا در چهار دهه گذشته همایش ها شکل نمایش گرفته اند؟
چرا اپوزیسیون ایرانی دور خودش درجا می زند؟

"کم تر اثبات کنیم
کمی نرم تر باشیم
و در جهانی که از ما چیزهای زیادی را گرفته
یکدیگر را نگه داریم."

اپوزیسیون خارج از کشور چهار دهه زمان را سوزاندو سنگی بروی سنگی نگذاشت که هیچ، سد راه همدیگر شدند و دشمن اصلی را پاک فراموش کردند! جلساتی می گذاشتند و همدیگر را نفی می کردند با هم جدال می کردند و منزاهای کشورهای غربی محل نزاع آنها بود و آن چیز اصلی در بین نبود، چرا؟تمام سازمانها و احزاب چپ و راست به بیداری نرسیده بودند و هی خود را تکرار می کردند و چقدر دردناک است که وقت ما در این سخنرانی ها تلف شد و یادم است یک سخنران از احزاب چپ در یک سخنرانی گفت: >>>>>>>

 شرط بندی روی اسب بازنده!

وصف حال حمید تقوایی و حزبش

آذر ماجدی

وقتی در سراشیب سقوط می افتی، نجات تقریبا غیرممکن می شود. حزب موسوم به کمونیست کارگری در چند سال اخیر که بوی "رژیم چنج" آمریکایی به مشامش خورده با سرعتی باور نکردنی به قعر راست روی و تبدیل شدن به یک عنصر سناریوی سیاه به پیش می رود. >>>>>>