وقتی مشروعیت آسمانی جای مشروعیت مردمی را میگیرد; جدال «حق» و «تکلیف»
پس ازچهاردهه استقرار حکومت اسلامی در ایران بیش از150 محیط بان را از دست داده ایم که حدود 30% درصد آنها با تیر جنگی و مابقی به علت سوانح دیگر مانند تصادف و یا افتادن از کوه و … جانباخته اند.
فیروز نجومی
سرانجام تحلیگران و منتقدان نظام، به نتیجه ای مشترک رسیدند که آخوند خامنه ای در اخیرترین خطبه خوانی خود، بسیم آخر زده است و از جایگاه سلطان سخن گفته است و مردم را رعیت خوانده است. مهمتر آنکه، این منقدان عنوان میکنند که ولی فقیه، مکنونات قلبی خود را نیز آشکار ساخته است.
عارضه هایی که منتقدین انتخابات ولایی بدان اشاره میکنند، عارضه ایست که دیر زمانی است که بر جامعه ما حاکم است و از استبداد دین و قدرت بر میخیزد. پدیده ایستکه که سرانجام، پس از گذشت یک قرن، به پیروزی مشروعیت بر مشروطیت ختم گردیده است.
چرا جمهوری و انتخابات آزاد مجلس موسسان؟
چرا جمهوری؟
اجازه بدهید بین ماهیت یا محتوی حکومت و شکل آن تمیز قائل شویم. ماهیت حکومت به این بستگی دارد که آیا حکومت تابع قانون و اراده و رای مردم هست یا نه. وقتی حکومت برخاسته از اراده و رای مردم و تابع قانون باشد، میگوئیم حکومت بر پایه جمهوریت مردم استوار است و استبدادی و خودکامه نیست.
کر شید، کور شید، لال شید!؟ انتخاب با ما، رأی از شما،
در جمهوری اسلامی، ما حق انتخاب نداریم، حق رأی داریم. حق انتخاب منحصر به شهروند است، ما، مردم در مقابل رژیم فقاهتی، اُمت هستیم نه شهروند. بار دیگر باید تکرار کرد: در جمهوری اسلامی فرض برآنستکه اُمت قادر به تشخیص راه از چاه نیست و باید تابع روحانیت که جانشین خداوند و مبین دین هستند، باشد.
" رئیسی جمهور" توسط شورای نگهبان "انتخصاب" شد
دقایقی پیش وزارت کشور اسامی ۷ نفر از کاندیداهای تایید صلاحیت شده توسط شورای نگهبان را بصورت رسمی اعلام کرد. اگرچه این لیست دیروز بصورت "غیرقانونی" توسط خبرگزاری فارس علنی شده بود. کاملا مشهود است که با حذف گسترده حتی خودی های شناخته شده نظام و آرایش شش چهره نسبتا ناشناخته یا بی اعتبار و خمود و ملال آور در کنار ابراهیم رئیسی, جمهوری اسلامی فقط یک پیام "تتلو وار" به ملت ایران دارد و آن هم اینکه:
جمهوری اسلامی در چنگال حقوقدانان
زیتون: یک سال پس از برخوردهای کجدار و مریز مقامات کانادایی در پرونده پرواز سرنگون شده پی اس ۷۵۲ اوکراین، سرانجام قاضی دادگاه عالی اونتاریو حکمی را انشاء کرد که در آن سپاه پاسداران به شلیک عمدی به هواپیمای اوکراینی محکوم شد. قاضی «ادوارد بلوبابا» اعلام کرد با جمع بندی شواهد و احتمالات به این نتیجه رسیده که سپاه پاسداران در اقدامی تروریستی هواپیمای اوکراینی را ساقط کرده است.
حجم اخبار و گزارشهایی که در بازتاب این حکم در رسانههای کانادا و همچنین نشریات بینالمللی دیده میشود، نشان میدهد که پرونده پرواز اوکراینی پس از یک سال و اندی مسیر تازهای را یافته و دادخواهی برای بازماندگان این « جنایت علیه بشریت» به مرحله مهمی نزدیک شده است.
دولت کانادا پیام اخوان را به عنوان مشاور ارشد خود درمورد سقوط هواپیمای اوکراینی منصوب کرد
رادیوفردا
انجمن خانوادههای جانباختگان پرواز ۷۵۲ اعلام کرد که دولت کانادا جهت پیگیری پرونده شلیک موشکهای سپاه پاسداران به هواپیمای اوکراینی، پیام اخوان، حقوقدان و از بازپرسان پیشین دیوان لاهه را به سمت مشاور ارشد خود منصوب کرده است.
ستیز با شمشیر یا شریعت!
آیا در حاکمیت جمهوری اسلامی میتوان انتظار یک جامعه بدون خشونت را داشت؟!
خشونت میتواند در جوامع مختلف و در اشکال متفاوتی بروز پیدا کند و تنها با آسیب فیزیکی آغاز نمیشود. از انواع خشونتها میتوان، خشونت جسمی، روحی، جنسی و خشونت در زبان را نام برد. از حذف فیزیکی تا اذیت یا آزار و پرخاشگری نزدیکان و مخالفان نیز از دیگر انواع اعمال خشونت هستند که ایجاد محدودیت و ناامنی میکنند، آسیبهای اجتماعی، سیاسی، روانی و جسمی بر جای میگذارند و پیامدهای جانی دارند.
مدیریت روزها، و بخصوص ساعات آخر مهلت «رایگیری» برای خودداری از مشروعیت دادن به رژیم، علی صدارت
تدابیری که از همین لحظه باید اندیشید تا باعث شود مردم در روزها، و در ساعتهای آخر مهلت «رایگیری» به حوزههای «رایگیری» نروند چه میتوانند باشند؟
انقلاب کنیم یا اصلاحات؟
دولت گرایی ، انقلاب و جنبش های رهایی خواه
پرسش امروزی، حداقل برای رهروانِ امر رهایی، چه نوع قدرت سیاسی؟ یا کدام دولتِ جایگزین؟ نیست، بلکه چرا قدرت و دولت؟ است. «دولت» از برای چیست و به چه کار آید؟ در همین راستا، «انقلاب» نیز چون اقدامِ تسخیر قدرت و دولت به زیر سؤال میرود، هرچند با ادعایِ نابودیِ آنها در یک مرحلهی بعدی باشد. مرحلهای که البته هرگز فرا نخواهد رسید چون صاحبان جدید قدرت و دولتِ “انقلابی” هیچگاه دست به امحای حاکمیت خود نمیزنند
شیدان وثیق
مسألهی قدرت۱ و دولت۲ همواره یکی از پرسشانگیزهای اصلیِ فلسفهی سیاسی در درازای تاریخ بوده است. در این میان، فیلسوفان، روشنفکران و کُنشگرانِ رهاییخواه۳ همیشه با این بغرنج رو به رو بوده و میباشند که با قدرت سیاسی، با دولت و حکومت، و به طور کلی با قدرتخواهی و دولتگرائی۳ در پهنهی جامعه و آن چه که «سیاست» نامیده میشود، چه کار باید کرد؟ حفظ، تقویت، ترمیم و یا زوال؟
